Question: Why are literary professors often portrayed as being adulterous? Answer: Because they are.
Posing this Q&A to Will Miller (27) who used to teach creative writing at New York University I half expected him to get agitated with me, like he did when I asked him about sex with students which he deemed inappropriate, the question not the act. But this time he didn’t mistake my blunt question for an allegation and was prepared to enlighten me about the lives of literary professors in the United States. He only really was a teacher for two years but we’ll get to that.
Curtis Hanson’s ‘Wonder Boys’ shows us a literature teacher and his students breaking the rules by using drugs and having inappropriate affairs, the university seemingly condoning this behavior in the name of academic freedom to stimulate their creative impulse. Eventually, by showing us that those breaking the rules turn out to be to most successful writers, Hanson seems to illustrate that the goal of becoming a great writer cannot be achieved by playing by the rules in the enclosed environment of the university, or within the security of a stable family-life. This begs the question why, if it is not what happens inside university but what happens outside that matters, there are such courses as creative writing at all? And as I wondered whether this film is an example of fine fiction writing or that maybe there is some truth to the situation, Will became my ‘one and only source into the scandalous lives of Manhattan’s elite’.
Having both studied and taught creative writing Will believes the course exists not to make bad writers good, but to make good writers great. Something that can also be seen in the character of Jamer Leer, one of Hanson’s ‘Wonder Boys’, who is that one student out of the hundred who doesn’t actually need his professor to teach him about writing, but more to teach him about life. There is no equivalent of creative writing at Dutch universities but apparently we might not even need one. All the best artists never get into Art School either, right?
So, if it’s not education that makes for better writers than what is? Writers write about what they know in life and I agree with Hanson’s vision that rules need to be broken for life to be at its fullest, most exciting, most interesting. What I like about Will, besides his neatly groomed beard, is how he himself has found an authentic way of doing this. He, not being the adulterous type, left his job as a teacher to become the manager of his best friend’s unexpectedly successful electro-noise band, and this, in my opinion, has made him a better writer.
This brings me back to my first question: Why are literary professors often portrayed as being adulterous? And the answer still is: Because they are. Or if they are not they’re probably perverts, or shooting up, or posing as private detectives, breaking the rules in one way or another. So while studying creative writing might not make you a better writer, being an adulterous literary professor probably will.
I would like to thank Will Miller who’s name is not really Will Miller, without whom I could not have written this.
Bron: Curtis Hanson, Wonder Boys (2000)
lara 6:08 pm on October 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Floor, thanks for your amusing essay. I’m reminded of a literature teacher who’s affair with a student led him in quite a different direction; David Lurie from John Coetzee’s Disgrace.
Coetzee tends not to let his characters get off as easy as Curtis Hanson does.
daya 7:24 pm on October 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hi Floor, I agree with you (and Will). The creative writing course will probably not make you able to write better, but it will be quite an experience. I am thinking of doing such a course, simply because it seems to me to be a fun thing to try and to, at the same time, meet other ‘writers’ and read their stuff. What about you? Do you think creative writing courses are a complete waste of time, or would you still be considering to do a course like that?
floork 10:00 pm on October 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Daya, bedankt voor de reactie. Ik denk absoluut niet dat lessen als creative writing zonde van de tijd of nutteloos zijn, onder andere door de door jou genoemde redenen. Ontwikkeling op creatief gebied wordt in mijn ervaring altijd het beste gestimuleerd door leeftijdsgenoten, in dit geval dus medestudenten. Wat dat betreft lijkt het me een heel nuttig vak en als het werd aangeboden op de UVA zou ik me dan ook zeker inschrijven.
daya 10:33 pm on October 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ja, ik ook. Ik vind het echt heel jammer dat de UvA niet zoiets aanbiedt. Gewoon als een introductory course bijvoorbeeld, zoals ze een vak ‘translation’ hebben, waar ze eigenlijk alleen maar een beetje oefenen. Ik heb wel het vak TV3 van Engels gevolgd en daar kregen we wel de kans om zelf dingen te schrijven (en dan bedoel ik natuurlijk niet academische dingen). Helaas was dit vak heel erg beperkt, maar het was wel precies wat ik graag wilde doen. We kregen opdrachten als ‘schrijf een stukje tekst in de stijl van Dickens’, was erg leuk om te doen.
Jeroen 11:18 pm on October 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Floor en Daya, leuk dat jullie het over creative writing hebben, en tv3 van Engels in het bijzonder. Ik heb deze ook gevolgd, en het stak inderdaad nogal af bij de rest van de universiteit. Het werd ook gegeven door een docentie die normaal gesproken Engels gaf op de middelbare school, en dat gaf er ook een beetje een vreemd gevoel aan. Maar dat is in mijn ogen helemaal niet nodig, want in mijn ogen is creativiteit juist een groot deel van scholar zijn. Uiteindelijk is het de bedoeling dat je in de vorm van een scriptie iets nieuws gaat creëren, en het spreekt voor zich dat daar vertrouwen en handigheid in en met je eigen creativiteit voor nodig is. Ik heb het idee dat de moeite die veel studenten hebben met de scriptie met een gebrek aan beiden te maken heeft.
daya 12:20 am on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ben ik het helemaal mee eens. Creativiteit is absoluut heel belangrijk, is ook een van de redenen dat ik het zo raar vind dat de UvA geen creative writing course heeft. De docent die ik had voor TV3 (Roos van der Zwaard, is dat dezelfde als die jij had, Jeroen?) was zelf ook erg teleurgesteld in dit feit, maar ze maakte het creative writing deel van de course erg interessant. Volgens mij was het zelfs haar idee om een creative writing course op te zetten, maar dat mocht niet, dus heeft ze de helft van de TV3 course eraan gewijd (bij gebrek aan beter).
floork 10:20 am on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Waarom mocht ze dan geen creative writing course opzetten? Ik denk ook dat dit heel goed binnen de universiteit zou passen, ik vraag me af wat de bezwaren hiervoor zouden zijn. En Daya, jij zei dat je er over zat denken om wel zoiets te gaan volgen, waar zou je dat dan gaan doen?
daya 1:51 am on October 4, 2010 Permalink | Log in to Reply
Volgens mij zei ze dat er geen ruimte voor was in het rooster (in ieder geval in het schema van de studie Engels, maar dat sluit natuurlijk niet uit dat ze het als keuzevak kunnen aanbieden!). Er is een masters creative writing ergens in Engeland, maar ik ben nog helemaal niet zover om na te denken over een master… Ik wil misschien wel een master doen in India, en als ze daar een creative writing programme (of course) hebben, dan wil ik dat zeker doen!
Jeroen 8:26 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Nee, ik had een andere docente die ik verder nooit ergens anders gezien heb, dus die was er wellicht speciaal voor dit vak bij gehaald (misschien ook een teken?). Bij Engels heb je ook het vak tv4 dat zich focust op het voorbereiden en schrijven de de bachelor scriptie, en dit vak houdt in mijn ogen vooral in dat de docent die bij derde- en vierdejaars studenten createve vaardigheden en vertrouwen in de eigen creatieve vaardigheden bij te brengen. Als ik één reden zou moeten bedenken waarom dit vak wringt voor sommige zou ik zeggen dat het te laat komt, op het moment dat een student al klaar zou moeten zijn voor zijn of haar scriptie. Een geval van too little too late en een gat dat opgevuld zou kunnen worden door een eerdere creative writing course?
daya 1:55 am on October 4, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ja ik volg TV4 dit semester. Tot nu toe heb ik er nog niet veel aan gehad, en ik ben het met je eens dat het eigenlijk te laat komt. Aan de andere kant vind ik het ook raar dat we een essay voor dit vak moeten schrijven, en dat dit vak als voorbereiding van je thesis gezien wordt, maar dat we dit essay niet mogen gebruiken voor onze thesis.
We hebben een nieuwe docente, en ik heb er op zich wel vertrouwen in dat ze ons kan helpen met onze problemen in academic writing (bijvoorbeeld in de vorm van workshops, die ze in de tweede helft van het semester gaat geven).
daya 1:56 am on October 4, 2010 Permalink
Dit vak (met workshops en al) zou ook goed werken voor creative writing, die ze dan weer kunnen aanbieden als keuzevak, of, nog beter: ze vinden er een plek voor in het studieprogramma.
simonevs 11:20 am on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Als we de logica van jouw essay volgen, Floor, dan wil de UvA geen ‘creative writing’ course uit angst voor de overspelige docenten? ;-)
Lara, jouw referentie naar Coetzee’s Disgrace had ik ook in mijn hoofd. Zeker na het lezen van Philip Roth’s Animal. David Lurie trekt zich juist terug van het heftige/overspelige bestaan aan de universiteit, om daar, naar mijn mening, zowel langzaam dood te gaan als weer langzaam tot leven te komen (ook op schrijversgebied). Opvallend is dat er in Amerikaanse romans en films (dus niet in die van Coetzee) vaak een romantisch, losbandig beeld van de schrijver wordt neergezet. Ik moet denken aan een fragment in de L Word, waar ‘weirdo’ en aankomend schrijfster Jenny haar lesbische ervaringen ten op zichte van haar (mannelijke) verloofde legitimeert onder het mom van: ik ben een schrijfster en dus op zoek naar dergelijke ervaringen.
Het zal je niet verbazen dat haar vriend dit geen overtuigend excuus vindt … Eigenlijk heb je zo twee uitersten: enerzijds het romantische beeld van de eenzame, arme auteur. Anderzijds de flamboyante, levenslustige auteur. Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden (hoe saai..)?
daneshvar 12:51 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Vakken zoals creative writing kunnen naar mijn idee erg verrijkend zijn. Zoals je zegt neigen we altijd naar het uiterste als het om het beeld van de schrijver gaat. Ik denk dat allebei de beelden te geromantiseerd zijn en vakken zoals creative writing kan daar verandering is brengen. Misschien moeten we af van dat romantische beeld van de schrijver die zijn waarde haalt uit zijn talent OF zijn levenservaring. Het schrijversvak is ook een vak waar bepaalde technische aspecten aan vast zitten, alleen zijn deze aspecten nooit vast te leggen of geheel op te noemen. De universiteit is volgens mij een prima plek om deze aspecten te te benoemen, bekritiseren en te onderwijzen. Als we oppassen dat we niet te ver doorschieten in de technische aspecten van het schrijverschap, kunnen met behulp van de universiteit het schrijverschap juist verrijken met de technische aspecten van het schrijven. Hierdoor kan het ‘midden’ waar Simone het over heeft.
ellenswart 2:29 pm on November 10, 2010 Permalink | Log in to Reply
Een vak als creative writing is zeker verrijkend maar ik zie niet hoe het zou kunnen helpen een beter begrip te krijgen van de auteur en dus het literaire werk dat je bestudeert. Creativiteit verschilt namelijk van persoon tot persoon, dus denk ik niet dat je inzicht krijgt in de creativiteit van een ander zodra je dat van jezelf ontwikkelt.
Ook weet ik niet of een dergelijk vak het schrijven van essays nou altijd ten goede komt. We willen immers dat een essay academisch geschreven is, en dat betekent toch dat je je aan bepaalde richtlijnen moet houden. Die technische aspecten zouden inderdaad aan bod moeten komen in ons vakkenpakket maar creative writing is daar volgens mij niet de juiste plek voor. Bij creative writing (weet ik uit ervaring) leer je vooral veel over jezelf, over je eigen fantasie, terwijl je die technische aspecten net zo goed uit een theorieboek kunt leren.
margareth 12:31 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Wil ook even reageren op het artikel van Floor en de reacties van de andere studenten. Wat ik niet goed begrijp is hoe het (in godsnaam) mogelijk is dat juist in Amerika de professor zich te buiten kan gaan aan alles wat hier moreel gezien niet kan. Amerika is toch bij uitstek het land dat bekend staat om zijn censuur mbt films met bloot of sex en waar het geloof nog hoogtij viert. Hoe kan zich juist daar zo’n aparte gemeenschap met eigen regels en wetten ontwikkelen? Waarom wordt er vanuit de regering niet ingegrepen? Heb ook het boek Disgrace gelezen, dit verhaal speelt zich af in Afrika, daar zou ik het eerder verwachten dan in Amerika.
Wat inspiratie en stof tot schrijven betreft denk ik niet dat er een succesvol midden bestaat (Simone), gaat het altijd om uitersten want juist die extremiteit verwijdert je van de kudde. Mensen leven al iedere dag in de kudde en willen juist in vrije tijd verhalen lezen die prikkelen en niet alledaags zijn. Levenservaring en vooral ook het je kunnen verplaatsen in mensen van allerlei pluimage kunnen voor creativiteit zorgen want juist de schrijvers die zelf veel meemaken (levenservaring) lijken mij bij uitstek geschikt, Denk wel dat zo’n cursus je handvatten kan geven en je onderdompelt zodat je erg gefocusseerd bezig bent. Het helpt dus denk ik wel maar het maakt volgens mij niet de succesvolle schrijver, die zit volgens mij grotendeels in je (en in je levenservaring).
nikkidekker 4:41 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hai Margareth,
Ik zeg niet dat ik het met je oneens ben, maar; wat is er precies zo immoreel aan seks met studenten? We hebben het hier toch over twee volwassen partijen, en ja, er is macht in het spel, maar dat maakt het nog niet onmogelijk, slechts lastig om mee om te gaan. Het lijkt mij dat seks binnen de universiteit zoiets zou zijn als seks op het werk, waar het vaak wordt opgelost door werknemers over te plaatsen – seks met een student zou mijns inziens tot gevolg moeten hebben dat de student een ander vak bij een andere docent gaat volgen, mocht het ontdekt worden/beide partijen ervoor uitkomen. Maar meer niet.
Ten tweede; heb je gehoord van Foucault’s The History of Sexuality? Daarin schrijft hij over de ‘repressive hypothesis’ waarin sex een item wordt juist omdat er nooit over wordt gesproken. Hij schrijft bijvoorbeeld dat in de Victoriaanse tijd, die zichzelf beschrijft als preuts en proper, vele seksuele excessen gaande waren. Zo zou ik ook de vieze Amerikaanse professor; juist omdat er niet over wordt gesproken, kan hij lekker z’n gang gaan.
nikkidekker 4:23 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hee Floor,
leuk om eens van een ‘levensechte’ creative writing docent te horen hoe het er nu aan toe gaat. ‘Will believes the course exists not to make bad writers good, but to make good writers great’ – een goede quote die naar mijn idee ook een antwoord vormt op de klasdiscussie ‘Bén je een schrijver of wórd je het?’; Je bent het, maar je wórdt een geweldige door begeleiding, uitdaging en oefening.
Anne van der Klift 4:32 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ik denk dat er eigenlijk helemaal niet gezocht hoef te worden naar de waarheid tussen de twee extremen, want wat mij betreft zijn ze allemaal waar. Wel geloof ik zelf het liefst in de schrijver die een beetje gek en wild is. Naar mijn mening zijn dat namelijk de mensen die echt creatief van binnen uit zijn: creatief in hun kunst, en creatief in hun leven! Niets doen volgens de gebruikelijke wegen.
Wat mij betreft is deze losbandige levenswijze dus geen oorzaak voor hun succesvolle resultaten, maar juist gevolg!
Daarnaast wil ik nog even reageren op Margareth over hoe vreemd en onlogisch het lijkt dat dit beeld juist in de Verenigde Staten bestaat. Ik ben het hier helemaal mee eens, maar zo ben ik toch al vaker verbaasd door de VS. Als filmstudent leer ik alles over de conventies van Hollywood films, maar toch blijken er heeel veel uitzonderingen in de ‘marge’ te zitten die veel minder aandacht krijgen. Alle mensen die net als ik het vak Inleiding Literatuur en Film volgen, hebben de film Eyes Wide Shut moeten kijken, van Stanley Kubrick (en met Tom Cruise en Nicole Kidman). Hoewel deze film toch een enorme Hollywood touch aan het boek heeft weten te geven (afgerond einde etc, om nog maar niet te spreken over de technische uitwerking), worden er toch behoorlijk grafische sexscènes in beeld gebracht, die zelfs in een Nederlandse film een vermelding zouden krijgen.
Maar goed, ik dwaal wat af! Ik zou graag horen wat anderen voor mogelijke verklaring hebben voor deze ogenschijnlijke tegenstelling van Amerika en losbandigheid!
floork 8:07 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ik denk dat die tegenstelling grotendeels te verklaren is met Foucault’s ‘The History of Sexuality’ die Nikki al noemde. Volgens mij legt hij daarin uit dat de onderdrukking van seksualiteit er juist voor zorgt dat de seksualiteit op de voorgrond van het bewustzijn treed.
Dat Amerikanen daar moeilijker over doen dan de Nederlanders doet me denken aan de recente ophef in Amerika over de seks scène van George Clooney in Anton Corbijn’s nieuwe film ‘The American’ waar Corbijn zelf over zei: “Gewoon, met een rode belichting, lekker Hollands.”
Rowan 8:10 pm on October 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Erg interessant om te lezen hoe iedereen denkt over creativiteit binnen de universiteit en indirect binnen het dagelijkse leven. Ik ben het eens met het standpunt dat creativiteit een belangrijk aspect is binnen de de universiteit, en dan zeker bij vakken zoals Literatuur & Wetenschap, waar je je eigen ideeën op de theorieën moet loslaten. Zonder creativiteit denk ik dat je bij alfa studies een beetje vastloopt.
Het creative writing proces is zeker een vak wat prima past binnen het systeem van de UvA. Het zou denk ik bijdragen bij nog interessantere essay’s en scripties en zal ervoor zorgen dat er nieuwe onderzoeken en theorieën kunnen worden bedacht, welke bij kunnen dragen aan de cultuur.
Zelf had ik bij het boek van Philip Roth dubbele gevoelens. Aan de ene kant vond ik het een perverse man, die praatte over vrouwen alsof het ‘dingen’ zijn die je gewoon even kan verleiden, kan gebruiken en dan dumpen. Daarentegen had ik ook een soort medelijden met hem dat hij zo in de knoop zit met zichzelf, dat als hij eindelijk de liefde van z’n leven heeft gevonden, dit niet juist kan uiten en eigenlijk te laat dan zijn liefde probeert te uiten. (In de zin van zijn leeftijd en op het punt dat Consuela ziek blijkt te zijn en misschien dood gaat).
Dat seks een taboe is, zoals inderdaad Foucault naar voren brengt, heeft dubbele kanten. In Nederland, denk ik, dat er best open kan worden gesproken over seks. Het ligt er ook erg aan in wel milieu je leeft en of je met je vrienden/familie het erover kan hebben of niet. De persoon verschilt sterk, waardoor je met de ene wel erover kan praten en met de ander niet. Op de televisie en binnen de film wordt het taboe op bepaalde punten doorbroken. Het erge is dat binnen Amerika wordt geprobeerd alles te verbergen op bijvoorbeeld de televisie, wat met seks en drugs ed te maken heeft. Zo wordt er een wazige vlek geplaatst over blote billen of borsten, maar wordt in de film en in boeken alles in geur en kleur verteld. Ik vind dit ‘n beetje ‘schijnheilig’ van de regering. Aan de ene kant tonen dat ze het land van de vrijheid zijn en aan de andere kant alles verbieden wat God ‘verboden heeft’.
Zoals Freud ook zegt ooit komen onze weggestopte gevoelens naar boven. Dit geldt denk ook voor de uiting van seks, we willen het koste wat het kost binnen gesloten deuren houden, maar het glipt eraf en toe gewoon doorheen. Erg interessant om hierbij ook te kijken naar het voyeuristische principe van de film, ‘kijken door het sleutelgat van je ouders slaapkamer’ oftewel kijken naar verboden objecten:
thomashvv 12:38 am on October 4, 2010 Permalink | Log in to Reply
Je bespreekt zowel seks als creative writing-lessen – op dit tweede onderwerp wil ik graag reageren, de seks laat ik, hoewel de discussie zich daar steeds meer op toespitst, even buiten beschouwing.
“Zonder creativiteit denk ik dat je bij alfa studies een beetje vastloopt.” Over deze regel uit jouw verder amusante antwoord truikel ik. Bij alfa-studies ben je inderdaad nauw bezig met creativiteit, maar wel in de regel met die van anderen. Je leest andermans boeken, artikelen en essays, beoordeelt zo andermans gedachten en geeft daar uiteindelijk bij toetsing een meestal tamelijk voorgeprogrammeerd oordeel over. Er wordt verteld wat je moet weten van bepaalde gedachten, en dat moet je kunnen reproduceren. Dus ja, het heeft vast van alles te maken met creativiteit, maar wel met creativiteit die (vrijwel) volledig buiten jouw omgaat.
Hierom denk ik dat beta-studies over het algemeen een stuk creatiever zijn. Kijk bijvoorbeeld naar wiskunde. Daar gaan de studenten meestal actief te werk. Ze zoeken naar oplossingen, bewijzen, contradicties – ze nemen niet zoals de alfa-studenten de stof op, maar ze maken een deel van de stof zelf, of geven in elk geval zelf de richting aan. Die richting ontbreekt in negen van de tien gevallen bij alfa-studies.
De oplossing hiervoor klinkt even logisch als aanlokkelijk: creatieve writing-lessen. Hierover schrijf jij dan ook: “Het creative writing proces is zeker een vak wat prima past binnen het systeem van de UvA.” Maar ook hier wringt mijns inziens iets, vooral vanwege het woord “creative”. Om bij mijn eerdere voorbeeld te blijven: wiskundigen worstelen vaak dagen met een bepaald probleem/een bepaalde som, en krijgen op de gekste tijdstippen en plaatsen ideeën. Stel je voor: twee uur in de week in een lokaal met één docent, pakweg vijfentwintig leerlingen met allemaal een blaadje voor hun neus en een kwartier pauze tussendoor. Dat moet dan vanzelf creativiteit oproepen? Grammatica is iets dat een mens kan leren, dat staat vast, taal idem dito, maar creativiteit? Ik zet er mijn ernstige twijfels bij. Het is juist iets dat zich op de meest gekke momenten aandient, dat niet te leren valt. Natuurlijk kunnen er bij een dergelijke creative writing-class allerlei dingen aan het licht komen omtrent je schrijven, je kan gewezen worden op structuurs- en grammaticafouten. Maar dat zijn zaken van schrijven die niet met creativiteit te maken hebben, maar met het ambacht. Creativiteit krijg je niet op commando. Ja, je kan aangespoord worden door je docent, je medeleerlingen kunnen je inspireren, maar dat kan net zo goed het geval zijn als je een dag naar de Bijenkorf gaat en een goed om je heenkijkt.
floork 9:03 am on October 4, 2010 Permalink | Log in to Reply
De manier waarop je de alfa- en beta-studies met elkaar vergelijkt vind ik erg creatief maar ik ben het er niet helemaal mee eens. Je zegt: “wiskundigen worstelen vaak dagen met een bepaald probleem/een bepaalde som, en krijgen op de gekste tijdstippen en plaatsen ideeën.” En vervolgens zeg je: “..twee uur in de week in een lokaal met één docent, pakweg vijfentwintig leerlingen met allemaal een blaadje voor hun neus en een kwartier pauze tussendoor. Dat moet dan vanzelf creativiteit oproepen?” Ik snap niet helemaal waarom je denkt dat een beta-student wel elk moment van de dag ideeën zou kunnen krijgen maar een alfa-student niet?
Ook zeg je dat je aangespoord kan worden door je docent en je medeleerlingen “maar dat kan net zo goed het geval zijn als je een dag naar de Bijenkorf gaat en een goed om je heenkijkt.” Voor sommigen mensen is dit misschien het geval, maar baserend op de reacties hier boven durf ik best te stellen dat veel mensen toch behoefte hebben aan een vak als creative writing, en voor wie denken daar geen baat bij te hebben zijn er altijd nog de drie dwaze dagen.
roza 12:30 pm on October 11, 2010 Permalink | Log in to Reply
Wellicht is het interessant om in het licht van deze discussie Oscar Wilde ‘the critics as artist’ te lezen. Hierin bepleit Wilde, via zijn karakter Gilbert, dat criticus en kunstenaar op het zelfde niveau dienen te staan. Bekritiseren is immers net zo goed iets creeeren.
Rowan 10:07 am on October 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ik snap wat je bedoelt, Thomas, maar ik ben het met Floor eens dat ik vind dat betastudies niet meer creativiteit hebben dan alfastudies. Ik denk namelijk dat de wiskunde bijvoorbeeld ook zich bezighoudt met vaste formules, waaruit ze dan proberen een nieuw object te onderzoeken. Bij alfastudies leren we inderdaad vaste literatuur welke wij dan toepassen op nieuwe objecten. Ik vind daarom zeker niet dat je kan zeggen dat betastudies creatiever zijn. Waarom vallen alle creatieve vakken zoals kunst, toneel en media dan onder de alfastudies? Ik ben het zeker met je eens dat je creativiteit niet kunt leren, maar je kan het wel opwakkeren in de persoon door diegene middelen te geven, waardoor de creativiteit bij hem/haar naar boven komt. En soms is daar dan inderdaad gewoon ‘n dagje winkelen voor nodig, maar creative writing kan naar mijn mening zeker helpen om het aan te sporen.
Anne van der Klift 2:24 pm on October 8, 2010 Permalink | Log in to Reply
Sorry Thomas, maar ook ik sluit me hier bij Rowan en Floor aan. Ik vind het ook vreemd dat je nu voorstelt dat die les van twee uur met een kwartier pauze geen creativiteit oproept, maar wat roept die creativiteit dan bij wiskunde op? Hebben zij ook niet ‘gewoon’ werkgroepen? En wie zegt dat die creativiteit daar op geroepen moet worden? Zoals je zegt ja: het komt op de vreemdste momenten op. En dat is voor een alfastudent evenveel zo als voor een bèta-student. Daarbij zijn tentamens met gesloten vragen idd volledig afgesloten voor creativiteit, maar er zijn meer toetsvormen! Ik heb voor een essay nog nooit een voldoende gekregen door alleen maar de behandelde stof te herhalen, dat is namelijk niet het punt van een essay.
Overigens denk ik ook dat creativiteit best te leren is. Zeker, er moet ook iets in je zitten maar het gaat ook om een bepaalde manier van open denken, buiten de lijntjes. Dit denkproces is zeker aan te leren. En ik betwijfel of die wandeling door de Bijenkorf dit beter kan, dan door naar andere creatieve geesten te luisteren of ze te bestuderen. Ik heb in ieder geval het idee dat ik in creatief opzicht iets opsteek van het kijken/luisteren naar andermans creatieve oplossingen. Sterker nog, daarvoor ga ik naar school.
jorisbrakkee 11:22 am on October 8, 2010 Permalink | Log in to Reply
Een interessant essay, leuk om te lezen ook, en met een interessante conclusie, die voor mij wel wat teveel uit de lucht komt vallen. Natuurlijk geldt voor een groot aantal schrijvers dat ze ontzettend interessante levens hebben gehad en van alles hebben beleefd, maar volgens mij is er net zo’n groot aantal schrijvers dat heel weinig beleefd en alles uit de grote duim zuigt. En daar komt dan de fantasie aan te pas, de fantasie die mensen overspel laat plegen in een boek terwijl de schrijver daar misschien zelf nog nooit echt bij nagedacht heeft, of juist wel heel erg over heeft nagedacht, maar het laat uitvoeren door zijn personages. Het klinkt een beetje alsof vergeten is dat, volgens Barthes, de auteur dood is, en wij lezers de interpretatie maken. Dan vind ik de interpretatie dat schrijvers en leraren veel vreemd gaan omdat dat nou een keer in een groot aantal films en boeken gebeurd een beetje te kort door de bocht. Veel films en boeken gaan daarover omdat het 1. een taboe is om als leraar met je studenten te slapen, 2. interessanter is om een boek of film over een leraar te laten gaan die interessante dingen doet of meemaakt dan over een leraar die niet vreemdgaat maar gewoon direct uit college of klaslokaal naar moeder de vrouw gaat om aardappeltjes, vlees en groente te eten, en vervolgens bij het acht uur journaal op de bank in slaap valt. Hoe maak je een leraar interessant genoeg om een boek over te schrijven? Laat hem slapen met een studente. Dat lijkt me een betere conclusie.
FlorisPieterse 5:40 pm on October 13, 2010 Permalink | Log in to Reply
Dit was een heel erg amusant essay, maar dat levenservaring (om duidelijker te zijn: daadwerkelijke fysieke ervaringen à la Wonderboys) tot een betere schrijver maakt is een romantisch denkbeeld waar ik het gewoon niet mee eens kan zijn.
Het ligt hem vooral in hoe ‘levenservaring’ gedefinieerd wordt. Zijn wij eigenlijk niet constant iets aan het ervaren? Zelfs als we eigenlijk stilzitten en niets doen? Bijvoorbeeld: Franz Kafka had een zielendodende rotbaan en over het algemeen een vreselijk triest leven op de saaiste manier mogelijk.
Uiteindelijk zit het hem niet in de ervaring zelf, maar het vermogen van de schrijver om te reflecteren op zijn gedachtes, gevoelens en leefomgeving. Er valt natuurlijk eindeloos te debatteren over wat nu precies een “goede schrijver” is, maar het soort schrijver dat voor mij moeiteloos in die categorie valt is het soort schrijver die een saaie of zelfs trieste situatie boeiend kan maken.
Seks, drugs en geweld zijn allemaal wel boeiend, maar er is een reden dat ze de meest overgebruikte verhaal-ingredienten in de literatuur zijn. Het vergt namelijk erg weinig vaardigheid als schrijver om deze dingen juist boeiend te maken (dat zijn ze namelijk al).
Het ligt niet aan wat je doet, het ligt aan hoe je het doet.
winonah 5:52 pm on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ik vind dat je hier een goed punt hebt. Emily Dickinson is hier ook een voorbeeld van. Een schrijfster die een erg teruggetrokken leven leidde wat haar in haar schrijfkunsten duidelijk niet heeft gehinderd. Ik denk dat het reflecteren op gedactes, gevoelens en leefomgeving zoals jij schrijft inderdaad het belangrijkst is ook voor de schrijvers die wel van het type Grady Tripp zijn.