essay blok 2

De autoritaire docent maakt je monddood (‘sucks the life out of you’), de inspirerende docent helpt je bij het zoeken naar je eigen stem –> ‘suck the marrow out of life’ !

Dead poets society, the death of a discipline,the dying animal, God is dood en ‘de mens zal worden uitgewist zoals een gezicht in het zand aan de rand van de zee’ …… we werden de afgelopen weken tijdens de colleges zo waar ‘dood gegooid’ met kreten en titels die een ‘einde’ in zich dragen. De gedachte die door mijn hoofd raast is, ‘waarom vallen die allen onder het kopje ‘discipline en disciplinering?’ Is dit toeval of heeft dit een reden? Zijn einde/dood verbonden met discipline en disciplinering?
Hersenspinsels dringen zich aan me op: discipline; tucht, in het gareel lopen, zoals soldaten in de film maar ook in het echt, totdat ze zichzelf niet meer kunnen beheersen en het geen losse flodders zijn die dood en verderf zaaien omdat de discipline op zich staat, zonder werkelijk doel; in dit geval puur machtswellustig ingezet. Even later schiet anderzijds het woord ‘discipel’ door mijn hoofd, een term gebruikt in het christelijk geloof, een aanhanger van (de leer van) Jezus, staat in verband met het eeuwige leven…… staat discipline juist in verband met voortzetting, continuïteit (misschien wel beloning)? Als ik me maar netjes gedraag en gehoor geef aan wat mij wordt opgedragen behoor ik dan tot de ‘uitgekozene’? Trek ik dit gegeven door naar discipline binnen de universiteit geldt dan misschien hetzelfde? Als ik mezelf toewijd, mezelf tucht en volgzaam mijn docenten volg word ik dan 1 van die zeldzame hoogleraren die een ‘lichting’ sporadisch oplevert? Of is het niet zo, dat tucht als instrument gebruikt wordt door ‘slechte’ leraren, die ‘niet zonder kunnen’ omdat de leerlingen anders de dienst uitmaken? Net als de commandant in het leger die zijn ‘minderen’ dwingt zijn bevelen op te volgen? We hebben het hier over een autoritaire manier van leiding nemen in plaats van geven, terwijl echte begeleiders dit hulpmiddel niet nodig hebben. De echte begeleider/leraar weet de leerling te enthousiasmeren zonder zweep of sanctie. Zijn/haar hele uitstraling inclusief lichaamstaal, expressie en woordkeuze verovert een plaatsje in de gedachtewereld van de student omdat laatst genoemde geprikkeld, geraakt en geïnspireerd wordt. De begeleider laat jou wel zelf denken, kan als voorbeeldfunctie wellicht een inspiratiebron zijn. Als men dit ook een vorm van discipline wil noemen*, dan is het er in ieder geval één waar je met hart en ziel achterstaat omdat het niet voelt als een harnas of dwangbuis. Je ervaart het als een vrije keuze; je mag die weg volgen of je kiest een andere. Durft een universiteit dit aan, een palet van kleurrijke leermeesters aan te bieden, waarbij die verscheidenheid in het ‘korps’ van docenten zou kunnen betekenen ‘voor ieder(e student) wat wils’. Voorkeuren zijn een persoonlijke kwestie; het één spreekt je meer aan dan het ander, vergelijkbaar met het dagelijkse leven waarin je ook keuzes maakt met betrekking tot met wie je wel of niet optrekt. Een individuele keuze binnen een team van docenten zou de leerling de kans geven een inspirator naar zijn /haar hart te kiezen. Niet omdat die persoon toevallig beter aangeschreven staat omdat hij/zij zelf op een prestigieuze universiteit heeft rondgehuppeld en de ‘beste’ papieren op zak heeft, maar omdat hij die kwaliteiten in huis heeft die jou persoonlijk op een hoger plan kunnen brengen, misschien wel hoger dan de universitaire docent zelf ooit heeft kunnen bereiken. Zonder dat laatstgenoemde daarbij een eventuele inhaalmanoeuvre of enige vorm van concurrentie ervaart. Die toewijding van zowel docent als student zou een ‘booster’ kunnen geven aan het niveau en waarde van de wetenschap. Gemotiveerde en gedreven wezens maken wel degelijk een verschil. Niet dat zij ‘de waarheid’ in pacht hebben maar wellicht wel vooruitgang. Onderling respect voor elkaar, creativiteit en een open geest zijn een must.
Discipline zou in mijn ogen niet opgelegd moeten worden maar zou er één dienen te zijn die van binnen uit zichtbaar wordt. Ik heb het over zelfdiscipline; een ‘drive’ die jou als student motiveert om je verder te ontwikkelen. Niet omdat je ouders het willen, niet omdat je docenten het willen of vanwege de maatschappij maar omdat JIJ er heel veel voor over hebt. Het is een kwestie van prioriteiten stellen. Waar een wil is, is een weg …..

‘*verwijzing naar (tijdens college gegeven) verklaring/uitleg mbt paradox in rol van docent Keating.

Bronnen:
Dead poets society
Wikipedia
Jaspers; doel van de universiteit
Foucault; de orde der dingen