John Keating als ‘foreign literature’

“Left to itself every literature will exhaust its vitality, if it is not refreshed by the interest and contributions of a foreign one.” (Goethe 1973, p.8)

Wanneer we deze quote van Goethe lezen zien we dat hij, net als Spivak, vindt dat je je niet alleen bij je eigen literatuur moet houden, maar ook moet openstaan voor buitenlandse literatuur. Goethe pleit dan ook voor een wereldliteratuur waardoor we elkaar beter zouden begrijpen. Als we kijken naar de film Dead Poets Society, dan kunnen we in zekere mate een vergelijking maken met Goethe’s wereldliteratuur. Welton zou gezien kunnen worden als een land met zijn eigen regels, cultuur en literatuur. De inwoners van dit land, in dit geval de docenten en leerlingen, weten niet beter dan deze cultuur. De nieuwe docent, John Keating, staat in dit geval voor de buitenlandse literatuur, de vreemdeling die de school op een andere manier benadert en de leerlingen doet opleven en laat zien dat ze ook met passie voor iets kunnen gaan. Terugkijkend op de quote van Goethe zijn het de bijdragen van Keating die de traditionele cultuur op die school een nieuwe kijk geeft waardoor deze opfrist.

Niet alleen Goethe zegt dat wereldliteratuur zich alleen maar kan ontwikkelen wanneer alle landen, of in het geval van Dead Poets Society, alle partijen, elkaar kennen. Spivak deelt deze mening en zegt dat je je in elkaar moet verdiepen, je moet elkaar kunnen begrijpen. Dit is ook het geval in de film. De leerlingen gaan eerst tegen de regels en waarden van de school in, maar aan het eind van de film zijn ze mede door de Dead Poets Society toch terug naar de waarden waar ze voorheen tegen waren. Goethe zegt ook: “Only, we repeat, the idea is not that the nations shall think alike, but that they shall learn how to understand each other, and, if they do not care to love one another, at least that they will learn to tolerate one another.” (Goethe 1973, p.8) De jongens worden op Welton opgeleid tot kopieën van elkaar. Allemaal worden ze verwacht later grote dingen te gaan doen en hoge posities te bekleden in de rechten en medicijnen, maar Keating leert ze echter voor zichzelf te denken en hun passies achterna te gaan tot op zekere hoogte. Je zou hier kunnen stellen dat het doel van literatuur, en zeker buitenlandse literatuur, is om voor jezelf te leren denken.

“Two roads diverged in the woods, and I, I took the one less travelled by, and that has made all the difference.” (John Keating quoting Robert Frost – The Road not Taken). Dit zijn de woorden waarmee John Keating zijn leerlingen duidelijk maakt dat zij hun eigen weg moeten gaan. Ze zijn zo geïndoctrineerd dat ze tijdens de scene op het plein automatisch in de pas gaan lopen als ze gewoon vrij lopen en ook in de rest van de film zie je dit soort situaties. Zijn boodschap is dat we niet allemaal hetzelfde hoeven te zijn, maar je moet elkaar wel begrijpen. Door de Dead Poets Society begrijpen de jongens de waarden van de school meer en ook al zijn ze het er niet altijd mee eens, ze weten wel beter dan aan het begin van de film waarom die waarden er zijn. Deze boodschap komt overeen met de gedachtes van zowel Goethe als Spivak.
“But the road which they pursue, the pace which they keep, is not to everybody’s liking; the particularly aggressive wish to advance faster, and so turn aside, and prevent the furthering of that which in turn could further them. The serious-minded must therefore form a quiet, almost secret, company, since it would be futile to set themselves against the current of the day; rather must they manfully strive to maintain their position till the flood has passed. ” (Goethe 1973, p. 10)

Eerder is gezegd dat Keating de jongens voor zichzelf leert denken tot op zekere hoogte. Die zekere hoogte komt goed aan bod in bovenstaande quote van Goethe. Zowel de quote van Keating als van Goethe gaat over de weg die ze bewandelen en dat ze niet hetzelfde pad en dezelfde snelheid moeten nemen. Goethe zegt echter dat je je stil moet houden totdat de rest weg is en dat doen de jongens in de vorm van de Dead Poets Society. Wat dat betreft past deze quote perfect bij de film.

Keating als vorm van buitenlandse literatuur lijkt misschien ver weg, maar als je nogmaals naar de film kijkt en de tekst van Goethe leest zie je wel degelijk overeenkomsten. Beiden gaan over een land/school met zijn eigen cultuur en regels die wakker worden gemaakt door de komst van buitenlandse literatuur/een buitenstaander. Door deze buitenlandse literatuur/buitenstaander komt er uiteindelijk meer begrip in eigen land/school. Natuurlijk komt niet alles uit de tekst en de film overeen, maar feit blijft wel dat ze gaan over de vrijheid die je soms hebt en over elkaar begrijpen. En met name elkaar begrijpen is belangrijk, want zeg nou zelf, wie wil er nu geen betere wereld?

Literatuur:

Dead Poets Society. Reg. Peter Weir. Touchstone, 1989.

Goethe, J.W. von. “Worldliterature”. Shultz, H.J. ed. Comparative Literature, the Early years: an anthology of essays. Chape Hill. Univeristy of North Carolina Press, 1973 (3-11).