Intellectuals in The Right Mistake

“All men are intellectuals, one could therefore say: but not all men have in society the function of intellectuals.” en “Each man, finally, outside his professional activity, carries on some form of intellectual activity, that is, he is a “philosopher”, an artist, a man of taste, he participates in a particular conception of the world, has a conscious line of moral conduct, and therefore contributes to sustain a conception of the world or to modify it, that is, to bring into being new modes of thought.” schrijft Antonio Gramsci in “The Intellectuals”. Dit zijn ook de uitgangspunten die Socrates Fortlow schijnt te hebben in Walter Mosley’s The Right Mistake bij het oprichten van the Big Nickel en de gesprekken die er elke donderdagavond plaatsvinden.
Het is duidelijk in het boek dat het belangrijk is voor Socrates dat mensen zoveel mogelijk leren hoe dingen werken en leren andere standpunten te begrijpen. Dit begint al voordat hij the Big Nickel opricht en het heeft over het concept waar de titel van het boek naar verwijst, ‘the right mistake’; dat ondanks dat iets fout is, het je iets leert dus op een bepaalde manier juist is. Niet om vergissingen, of fouten, of verschrikkelijke dingen goed te praten, maar omdat het goed is om meer inzicht te verwerven en dingen van alle kanten te bekijken. Aan het eind van het boek lezen we dat hij dit idee mee heeft gekregen van Giant George waar Socrates mee in de gevangenis zat. George vertelde hem dat alles dat iemand kon overkomen goed was, tenzij hij werd gedood (239) als Luna aan Socrates vraagt hoe dat zit met iemand wiens arm afgehakt wordt antwoordt hij dat die persoon dan zou kunnen leren om beter te leven met één arm en als die persoon niets zou leren het niet uitmaakt “It only mattah that he could”(239). Giant George deed mij denken aan de “highly influential teacher”(303) die Cornel West als reden geeft voor de keuze een intellectueel te worden. Niet dat hij hiermee George voor ogen had, maar hij fungeerde wel als zodanig. Ook de invulling van het woord intellectueel is hier anders. Socrates heeft geen intenties om naar een universiteit te gaan, maar hij richt zelf een soort instituut op.
Socrates vind het belangrijk om veel verschillende mensen bij de bijeenkomsten te hebben, zo ook mensen die het niet met hem eens zijn. Hij nodigt Maxie uit om aan de groep te vertellen dat hij een spion voor de politie is en uit te leggen waarom de groep als een gevaar gezien wordt. Ook Deacon Saunders, de diaken van de Third Baptist, heeft hij graag bij de gesprekken, ondanks dat deze het op veel vlakken oneens is met hem en vind dat hijzelf een betere leider voor de groep zou zijn aangezien hij een betere achtergrond heeft en hoger in de samenleving staat. Socrates doet het denk ik echter zo goed als leider, omdat hij zichzelf niet boven anderen plaatst en zichzelf niet als leider ziet.
Een ander interessant stuk in het boek is wanneer Socrates een speciale bijeenkomst houdt om in een soort socratisch gesprek te bediscussiëren wat ‘zwart zijn’ inhoudt. Socrates zijn punt is dat ‘zwart’ en ‘wit’ niet bestaan, maar woorden zijn die gebruikt worden als ‘kooien’ of om achter te verschuilen. Maar ondanks dat Socrates dat hier zegt blijft hij zelf ook over zwart en wit praten. Mustafa Ali vraagt hem waarom hij dit dan nog steeds doet en hij geeft als antwoord “ “Because them words is still usin’ me, Brother Ali. They usin’ me like a mothahfuckah” ”(222).
Doordat iedereen aan Socrates z’n tafel met elkaar in discussie gaat, zelfs bendelid Ron Zeal die na de eerste bijeenkomst zwoer nooit meer terug te komen, ontstaat de mogelijkheid zaken uit te diepen en meningen te veranderen. Het boek is een goed voorbeeld van dat niet alleen ‘“true” intellectuals’ filosofen en intellectuelen zijn.