Updates from AudreyMussoni RSS Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 11:17 pm on October 29, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    The Dilemma of the Black Intellectual 

    In de tekst ‘The Dilemma of the Black Intellectual’ bespreekt Cornel West het dilemma van de Afro-Amerikaanse intellectueel. Dezeintellectueel bevindt zich tussen twee gemeenschappen met twee verschillende discoursen, de Afro-Amerikaanse gemeenschap en de intellectuele gemeenschap: “The negro intellectual must deal intimately with the White power structure and cultural apparatus, and the inner realities of the Black world at one and the same time. […] The functional role of the negro intellectual demands the he cannot be absolutely separated from either the Black or White world” (West 1985, p.302).
    Volgens West is het voor de Afro-Amerikaanse intellectueel lastig een succesvolle carrière op te bouwen, omdat er weerstand is vanuit beide gemeenschappen. De intellectuele gemeenschap staat niet open voor de Afro-Amerikaan, maar tegelijkertijd is er ook weerstand vanuit de Afro-Amerikaanse gemeenschap: “ [the intellectual community] is the very culture and society that degrade and devalue the black community” (West 1985, p.305)
    Met deze tekst geeft West verschillende wijzen aan waarop de Afro-Amerikaanse intellectueel om kan gaan met dit dilemma, in de hoop dat er op deze manier een nieuwe intellectuele gemeenschap voor Afro-Amerikanen ontstaat.
    In het hoorcollege werd aangegeven dat deze tekst niet alleen betrekking heeft op de Afro-Amerikaanse intellectueel. Dat deze tekst gaat over hoe men kan onderhandelen tussen verschillende discoursen. Dat iedereen die zich op het snijvlak van twee verschillende gemeenschappen bevindt in principe een “black intellectual” is.
    Ik denk echter dat deze tekst juist wel specifiek gericht is op de Afro-Amerikaanse intellectueel, en dat de problemen en oplossingen die besproken worden op weinig anderen betrekking hebben. Het probleem met de Afro-Amerikaanse intellectueel is namelijk dat er weerstand is vanuit béide gemeenschappen.
    Vanuit intellectuele gemeenschappen zal er vast sprake zijn van discriminatie en geslotenheid, maar het ik vind het moeilijk voor te stellen dat er vele gemeenschappen zijn die (net zoals de Afro-Amerikaanse gemeenschap) niet open staan voor aansluiting bij een intellectuele gemeenschap.
    De afkeer vanuit de Afro-Amerikaanse gemeenschap voor het intellectuele discours heeft zijn oorsprong in de spanningen tussen de Afro-Amerikanen en blanke Amerikanen, dit komt voort uit een geschiedenis van slavernij en onderdrukking. Dit zijn specifieke omstandigheden en naar mijn idee zijn er niet veel andere gemeenschappen die zo’n spanning ervaren met de intellectuele gemeenschap. Het lijkt mij namelijk dat de meesten geen weerstand zouden bieden aan een persoon die een intellectuele carrière ambieert, want intellectuelen hebben, naar mijn idee, toch een gerespecteerde positie in de maatschappij.
    Hoewel ik dus kan voorstellen dat iemand zich bevind tussen twee discoursen die normaal gesproken niet met elkaar in aanraking komen, denk ik dat dit in de meeste gevallen geen problematische botsing zou veroorzaken, of dat er in ieder geval geen bezwaar zou zijn om in aanraking te komen met de intellectuele gemeenschap. De problemen en oplossingen die in deze tekst besproken worden lijken mij specifiek betrekking te hebben op de Afro-Amerikaanse intellectueel en zijn niet voor iedereen van toepassing. Naar mijn mening bevind dus niet iedereen die onderhandelt tussen twee verschillende discoursen zich in een soortgelijke positie als de “black intellectual” die wordt besproken in de tekst van Cornel West.

    Literatuur
    West, Cornel. The Dilemma of the Black Intellectual. New York: Routledge, 1985. p. 302-315.

     
    • Avatar of lanabroekaert

      lanabroekaert 12:03 pm on October 30, 2010 Permalink | Log in to Reply

      He Audrey,
      Ik heb in mijn essay ook geschreven over dit artikel, maar had nog niet nagedacht over deze invalshoek die jij nu inneemt. Ik vraag mij alleen af: hoe kunnen wij oordelen over de weerstand van een bepaalde community, bijvoorbeeld Oost-Europeanen, als wij niet uit deze gemeenschap voortkomen? Naar mijn mening zouden we eerst teksten voorhanden moeten hebben die over intellectuele activiteit en de houding van de gemeenschap jegens deze discipline gaan, voordat wij kunnen oordelen hoe het hiermee gesteld staat en dit kunnen spiegelen aan West’ opvatting over de ‘black community’.

      • Avatar of Jeroen

        Jeroen 4:32 pm on October 30, 2010 Permalink | Log in to Reply

        Hoi Audrey, ik kan het niet met je stelling eens zijn. Het mag dan wel zo zijn dat West’s essay zeer specifiek op Afro-Amerikanen gericht is, dat neemt niet weg dat het in grote lijnen niet voor individuen opgaat. Ook tussen mensen die bijvoorbeeld dezelfde studie doen is er een verschil vanuit wat voor discours zij het intellectuele discours benaderen. Neem bijvoorbeeld het verschil tussen een student die uit een familie komt waar al generaties lang academici uit voortkomen en een ander die de eerste in zijn familie is die gaat studeren. Geheid dat deze studenten hun studie en hun status als intellectueel anders zullen zien. En dan is dit nog een extreem voorbeeld.

    • Avatar of daya

      daya 5:02 pm on October 30, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Hi Audrey, ik ben het hier met Jeroen eens. Een positie als deze is lang niet alleen problematisch voor een black intellectual. Je hebt natuurlijk wel gelijk dat West zich richt op Afro-Amerikanen, maar veel van de dingen die hij noemt zijn ook toepasbaar op andere mensen (in een algemenere zin).

    • Avatar of daneshvar

      daneshvar 8:14 pm on October 31, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Audrey,

      ik denk dat de probleemstellingen die West aankaart wel kan toepassen op andere gebieden dan alleen de afro-amerikaan. Je hebt gelijk wanneer je zegt: “De afkeer vanuit de Afro-Amerikaanse gemeenschap voor het intellectuele discours heeft zijn oorsprong in de spanningen tussen de Afro-Amerikanen en blanke Amerikanen, dit komt voort uit een geschiedenis van slavernij en onderdrukking”. Maar je moet niet vergeten dat er altijd conflicten aanwezig zijn tussen verschillende discoursen, omdat ze uit machtsstructuren bestaan. Iedereen die tussen twee discoursen of in twee discoursen zich bevindt, moet kunnen omgaan met het conflict dat uit de botsing van deze twee discoursen ontstaat. Denk maar aan de strijd tussen natuurwetenschappen en de geesteswetenschappen. Allebei proberen ze met hun eigen methodes het menselijke verstand te verklaren en toe te eigenen. De natuurwetenschap doet dit vanuit zijn discours en de geesteswetenschappen doen dit vanuit hun discours, waardoor een soort conflict ontstaat tussen deze verschillende vakgebieden.
      het conflict tussen verschillende discoursen stamt niet alleen af van een historische onderdrukking, maar vooral omdat een discours zijn machtspositie ten opzicht van een andere discoursen altijd wil behouden.

      • Avatar of brittdebruyn

        brittdebruyn 9:52 pm on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply

        Bardia,

        ik ben het met je eens wanneer je zegt dat deze methode ook op andere zaken behalve de tegenstelling tussen zwart en blank kan worden toegepast. Maar ik wil graag even terugkomen op de Black intellectual. Volgens mij kan West’s Black Intellectual alleen gerealiseerd worden wanneer hij zijn eigen discours creëert, waarin zijn vrijheden en beperkingen gelden, en niet de vrijheden en beperkingen van andere discoursen. Overigens wil ik even hier benaderen dat de Black Intellectual een discours is, en dat het niet wil zeggen dat er geen blanke wetenschappers in de Black Intellectual discours kunnen zitten, of vice versa. De Black Intellectual discours is niet zomaar uit het niets te realiseren. Voor deze discours is een bepaald kapitaal nodig om dit te realiseren. Dit kapitaal kan alleen worden bemachtigd wanneer het Black Intellectual discours zijn origine in een al bestaand discours vindt, maar zich op de een of andere manier daarvan afscheidt. Hierdoor is het volgens mij belangrijk dat de Black Intellectual eerst met een bestaand discours mee moet gaan, om zich daarna ”vijandig” op te stellen tegen die discours, waardoor er een bepaald conflict ontstaat dat de Black Intellectual ruimte geeft om zijn eigen discours te realiseren.

    • Avatar of sverest

      sverest 7:31 pm on November 1, 2010 Permalink | Log in to Reply

      In principe hebben de mensen hierboven gelijk als ze zeggen dat individuen eigenlijk altijd tussen twee (of zelfs meerdere) discoursen instaan en er daardoor conflicten ontstaan. Dat neemt niet weg dat ‘the conflict of the black intellectual’ zoals West deze beschrijft specifiek voor de zwarte intellectueel is. Er komt namelijk veel meer bij kijken dan een ‘simpel’ conflict tussen twee discoursen: er is sprake van een spanning tussen twee verschillende culturen die een sociaal-historische achtergrond heeft. ‘Het intellectuele discours’ draagt een blanke, Westerse traditie in zich, een traditie die voortkomt uit de Westerlijke cultuur met zijn normen en waarden-systeem. Een cultuur die eeuwenlang haar norm als universeel heeft betiteld en deze heeft proberen op te leggen aan alle ‘primitieve’ culturen over de hele wereld, waaronder voor een groot deel Afrikaanse slaven. Deze culturen werden als ‘primitief’ gezien, omdat ze geheel verschilden van dat wat het Westen bekend was.
      Zo verschilt de cultuur van de Afro-Amerikaanse gemeenschap ook op wezenlijke punten van de Westelijke cultuur en dit zorgt er voor een groot deel voor dat de twee discoursen in botsing met elkaar komen.
      Ik denk dus dat het conflict van de zwarte intellectueel weldegelijk specifiek voor de zwarte intellectueel opgaat en niet breder is te trekken naar conflicten die elk individu bij verschillende discoursen heeft. Het conflict wordt volgens mij namelijk voor een groot deel gestuurd door een verschil in de twee culturen, met andere gebruiken, normen en waarden.

      • Avatar of jwhiah

        jwhiah 7:49 pm on November 1, 2010 Permalink | Log in to Reply

        Beste Sverest,

        Ik denk dat je gelijk hebt, dat het inderdaad gericht is tot de ‘black intellectual’, West omschrijft een bepaalde sociale culturele traditie. West is hier zelf ook een goed voorbeeld voor, hij komt namelijk ook zelf uit een bepaald discourse en bekijkt de zaken ook met een bepaalde bril op. Maar dan denk ik wel dat zijn essay zóveeeeel meer vruchtbaar is wanneer je het ziet als een soort van casestudy. Bepaalde ‘formele’ redeneringen werken ook door in andere gevallen, die gevallen die in materie met elkaar kunnen verschillen. Hierdoor is zijn tekst veel breder toepasbaar!

        • Avatar of thomashvv

          thomashvv 12:34 am on November 4, 2010 Permalink | Log in to Reply

          Beste Sverest en Jwhiah,
          Dat lijkt me inderdaad de enige toepasselijke interpretatie van Wests verhaal: dat wat hij schrijft over ‘the black intellectual’ inderdaad alleen specifiek van toepassing is op de zwarte intellectueel. Een vraag die nu bij mij opkomt: zal het ooit mogelijk zijn dat dit niet het geval is? Met andere worden: zal het voor een zwarte intellectueel ooit mogelijk om geen toepasselijke, eigen traditie meer te hebben? Daarmee samenhangend: kan de intellectuele traditie die wij hebben ooit los komen te staan van de Westerse intellectuele traditie? Natuurlijk niet volledig, daarvoor is er al te veel traditie, maar kan er een dusdanige veranderingoptreden dat er binnen de intellectuele traditie ook plaats is voor de zwarte traditie (zoals er nu plaats is voor de blanke)? Het blijft koffiedik kijken, maar als je kijkt wat er de laatste pakweg zestig jaar is veranderd in de Afro-Amerikaanse gemeenschap, zie ik de dingen positief in. Uiteraard is racisme nog aan de orde van de dag, maar als je nagaat dat het in de jaren vijftig voor een Zwarte not done was om in de bus te gaan zitten, en er tegenwoordig een zwarte president aan het roer van de Verenigde Staten staat, dan kan dat de zwarte gemeenschap alleen maar optimistisch stemmen. Wie weet wordt deze lijn in de komende decennia, eeuwen doorgezet, en dan in zoverre dat een steeds kleiner deel van de zwarte traditie wezenlijk verschilt van de blanke; daar draagt naast het feit dat zwarten zich meer op het terrein van de blanken begeven (zoals politiek) natuurlijk ook het feit dat blanken zich steeds meer mengen in typisch zwarte kunstvormen, zoals hiphop (zie mijn essay) in hoge mate aan bij. En wie weet zijn de dingen die nu over the black intellectual worden beweerd dan, in de (verre toekomst) ook wel van toepassing op the white intellectual. Maar nu zit tussen die twee in elk geval nog een wereld van verschil.

    • Avatar of nadja

      nadja 2:08 pm on November 8, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Hoi,

      ik denk ook dat je een heel interessant punt maakt en ik moet ook toegeven dat ik de tekst niet eerder uit deze invalshoek had gezien. Ik denk na het lezen van jouw stuk inderdaad dat de tekst echt alleen over de “black intellectual” gaat en niet op andere groepen toepasbaar is.
      Het werpt echter ook een vraag bij mij op: In je laatste zin zeg jij het volgende: “Naar mijn mening bevind dus niet iedereen die onderhandelt tussen twee verschillende discoursen zich in een soortgelijke positie als de “black intellectual” die wordt besproken in de tekst van Cornel West.” Hoe zie jij de positie van iemand tussen twee discoursen wel voor je? Als het niet de positie van de “black intellectual” is, welke positie is het dan? Want er zij dus zonder twijfel mensen die tussen twee discoursen onderhandelen.

      Groetjes, Nadja

  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 9:14 pm on October 23, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    “… theory belongs to the procedures, in spite of the fact that, by considering a single category of the species, by assuming that this isolated element has a metonymic value, and by thus passing over other practices, it forgets those that guarantee its own construction.”

    Michel de Certau, ‘The Practice of Everyday Life’ (p.63)
     
  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 7:04 pm on October 16, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    “All men are intellectuals, one could therefore say: but not all men have in society the function of intellectuals.”

    Gramsci, ‘The Intellectuals’ p. 4
     
  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 11:10 pm on October 15, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    Crossing Borders 

    Spivak betoogt in de tekst Crossing Borders (The Death of a Discipline) dat het vakgebied comparative literature in dienst zou moeten staan van area studies: “The new step that I am proposing would go beyond this acknowledgment and this competition. It would work to make the traditional linguistic sophistication of Comparative Literature supplement Area Studies (and history, anthropology, political theory, and sociology) by approaching the language of the other not only as a a “field” language” (Spivak 2003, p. 9).
    Spivak vindt dat cultuurwetenschappers moeten inzien dat taal meer is dan een onderzoeksobject. Taal zou benaderd moeten worden zoals men dat doet bij literatuurwetenschappen, als iets wat leeft en onderdeel is van cultuur: “We must take the languages of the Southern Hemisphere as active cultural media rather than as cultural study” (Spivak 2003, p. 9).
    Daarom lijkt het haar goed om comparative literature en area studies met elkaar te combineren. Voortkomend uit deze combinatie is dat voorheen genegeerde teksten nu vertaald zouden kunnen worden. Dit zou leiden tot meer begrip voor andere culturen en hopelijk tot minder gewapende conflicten: “I am not advocating the politicization of the discipline [Comparative Literature]. I am advocating a depoliticization of the politics of hostility towards a politics of friendship to come, and thinking of the role of Comparative Literature in a responsible effort.” (Spivak 2003, p.12).
    Volgens Spivak is vertalen dé manier om inzicht te krijgen in de verbanden tussen taal en cultuur. Volgens haar is niet zozeer de vertaling, maar het proces van vertalen belangrijk. De student leert op deze manier zowel over zijn eigen taal, als de taal die hij vertaalt. Daarvoor is natuurlijk wel een perfecte beheersing van de vreemde taal vereist.
    Op een gegeven moment schrijft Spivak echter iets wat, naar mijn mening, tegenstrijdig is met het betoog dat zij voert. Ze schrijft dat comparative literature studenten niet het doel moeten hebben om veel talen te beheersen:”The old Comparative Literature did not ask the student to learn every hegemonic language; nor will the new ask her or him to learn all the subaltern ones” (Spivak 2003, p.10).
    Het is natuurlijk ook onmogelijk om alle talen te willen spreken. Maar naar mijn inziens gaat deze uitspraak niet gepaard met wat zij wil bereiken. Ze zegt namelijk dat het niet zozeer de vertaling, maar het proces van vertalen inzicht geeft in de interactie tussen taal en cultuur. Het lezen van iemands anders vertaling heeft dus geen effect. Alleen het eigen vertalingproces, brengt iemand dichter tot een andere cultuur. Als iedereen echter maar één andere taal kent, zal iedereen ook alleen maar dichter bij één andere cultuur komen.
    Hetgeen waar Spivak naar streeft is vrede. Haar plan van aanpak lijkt me echter een heel individualistisch en traag proces. Bovendien zijn het ook alleen de comparative literature en area studies studenten die bij deze aanpak worden betrokken. Niemand anders zal profiteren van de inzichten die zij verkrijgen, omdat deze inzichten alleen te verkrijgen zijn als men zelf aan de slag gaat met vertalen. Het lijkt mij dat haar plan in praktijk weinig resultaat zal opleveren. Het is te ambitieus om zoveel mogelijk talen te proberen te leren, maar haar idee levert weinig op als men dat niet doet.
    Overigens lijkt het mij omslachtig om culturen dichter bij elkaar te willen brengen via literatuurwetenschappen. Het duurt waarschijnlijk jaren voordat iemand een nieuwe taal vloeiend spreekt en wanneer diegene de taal eenmaal perfect beheerst, valt er waarschijnlijk weinig nieuws te ontdekken bij het proces van vertalen. Het lijkt mij überhaupt ook niet nodig dat iemand zich totaal verdiept in een taal voordat er begrip kan ontstaan voor die cultuur. Bovendien laat Spivak buitenwegen dat cultuurverschillen meestal niet de enige oorzaak zijn voor gewapende conflicten. Er zouden waarschijnlijk nog steeds conflicten zijn, ook al zou iedereen elkaars cultuur begrijpen.
    Het combineren van comparative literature en area studies heeft als positief effect dat verloren teksten in andere talen opnieuw zullen worden ontdekt, maar ik denk niet dat dit zal leiden tot een werkelijke vermindering in gewapende conflicten.

    Literatuur
    Spivak, Gayatri Chakravorty. The Death of a Discipline. New York: Columbia University Press, 2005. p. 1-23.

     
    • Avatar of lanabroekaert

      lanabroekaert 4:30 pm on October 16, 2010 Permalink | Log in to Reply

      He Audrey, ik ben het met je eens dat haar visie, om via deze combinatie van studies wereldvrede te bereiken, niet realistisch is. En hoewel de combinatie van deze comparative literature en area studies wellicht tot een verrijking van de literatuurwetenschappen zou kunnen leiden, is dit blijkbaar ongewenst aangezien er sinds de tekst van Goethe die voor iets soortgelijks pleit en haar tekst, nog niets veranderd in de discipline van de literatuurwetenschappen.
      Ik denk dat het aan de literatuurwetenschapper zelf moet zijn, hoeveel talen hij of zij wilt kunnen beheersen. Ik kan mij namelijk goed voorstellen dat niet alle literatuurwetenschappers zich puur bezig willen houden met vertalen.

      • Avatar of simonevs

        simonevs 8:21 pm on October 16, 2010 Permalink | Log in to Reply

        Hoi Audrey,

        Interessant punt. De vragen die je stelt lijken me realistisch (en de doelen van Spivak dus niet). Immers, zelfs wanneer we een taal en cultuur volledig begrijpen (voor zover überhaupt mogelijk), betekent dit nog niet dat we geen conflict meer opzoeken, lijkt mij? Conflict ontstaat ook tussen mensen van eenzelfde cultuur, land of taal. Willen we deze conflicten ook elimineren, dan moeten we waarschijnlijk egaliseren en daar is Spivak ook niet voor (en wie weet leidt dit alsnog tot conflict). Misschien rest literatuur dan alleen de taak om conflict te beschrijven?

    • Avatar of Rowan

      Rowan 12:16 pm on October 17, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Hee Audrey,

      De vragentekens die je zet bij de vrede die Spivak voor ogen heeft, net zoals Goethe trouwens, stel ik ook in mijn essay ter discussie. Ik ben het helemaal met je eens dat vrede bereiken, door middel van een wereldliteratuur (als dit al te bereiken is) een utopische gedachte is. Ik denk inderdaad ook dat er altijd nog culturele normen en waarden achter zitten. Je kunt dan misschien wel alle talen spreken, maar begrijp je dan ook wat je zegt met alle geladenheid van de cultuur zelf in zich? De talen zijn doordrengt van de geschiedenis en culturele en sociale activiteiten.

      Daarnaast denk ik dat de wereldliteratuur niet toegankelijk is voor iedereen, doordat bijvoorbeeld de derdewereldlanden beperkt zijn, ze vast zitten binnen hun grenzen. Wij, als westerse mensen, hebben dan wel toegang tot ‘alle’ literatuur, maar dan krijgen we (‘weer’) een taal die wordt opgelegd door het Westen. Het is alsof we dan de wereld opnieuw kolonialiseren, we drukken onze wil op, omdat we denken dat we elkaar zo beter kunnen begrijpen. Willen we elkaar echter beter begrijpen, moeten we alle meningen toelaten en onze eigen mening kunnen vervormen en/of aanpassen. Anders kunnen we nooit een wereldliteratuur maken, waarin het Westen bijvoorbeeld samenwerkt met het Midden-Oosten. De conflicten blijven bestaan, doordat de normen en waarden teveel verschillen..

    • Avatar of Gerda

      Gerda 4:19 pm on October 17, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Beste Audrey en Rowan,

      Audrey, Jij zegt in jouw reactie: “Ik denk inderdaad ook dat er altijd nog culturele normen en waarden achter zitten. Je kunt dan misschien wel alle talen spreken, maar begrijp je dan ook wat je zegt met alle geladenheid van de cultuur zelf in zich?”
      Zou het niet zo zijn dat het niet alleen gaat om de taal goed te kunnen spreken om te begrijpen wat er bedoeld wordt, maar dat het ook andersom werkt? Daarmee bedoel ik dat juist in de dialoog het belangrijk is dat wij (als Westerse wereld) door kennis van een cultuur in gesprek kunnen gaan door ons in te leven in die cultuur?
      Onderstaand voorbeeld van een interview over ontologie, ethiek en politiek met de filosofe Judith Butler waarin Spivak wordt aangehaald als het onderwerp vertalen aan bod komt, geeft misschien het beste aan wat ik bedoel:

      Judith Butler : “Spivak laat me een manier zien hoe je de ethische praktijk
      van vertalen kunt begrijpen. Dit gebeurt bijvoorbeeld wanneer Amerikanen naar een
      Latijns-Amerikaans land gaan en daar contraceptie of aids-preventie proberen aan te
      bieden: ze komen dan allemaal vrouwen tegen die de westerse, contraceptie-aan-de-
      vrouw-brengende Noord-Amerikanen mijden als de pest. En allemaal mannen die
      zich niet willen, laten kennen als homoseksueel. Je moet dus een taal en een idioom
      vinden en praktijken leren die je in staat stellen om contact te maken. Heel vaak komt
      het neer op het opgeven van je ideologisch meest sacrosancte noties. Je komt niet
      binnen met je keurig gearticuleerde identiteitspolitiek. Je moet de wil hebben
      om te geven en mee te buigen en uit te vinden op welke plek, in welke situatie contact gemaakt
      kan worden, je moet altijd iets opgeven om die plek te bereiken.”
      Bron: http://www.google.nl/search?q=judith+butler+literatuur+en+cultuur&hl=nl&lr=lang_nl&rls=com.microsoft:en-US&tbs=lr:lang_1nl&prmd=o&ei=Sfu6TIyZLI7tOfbO7ZYN&start=20&sa=N
      Het klopt dat dit voorbeeld niet laat zien dat hierdoor minder gewapende conflicten zullen zijn, maar meer begrip wel volgens mij.

    • Avatar of Rowan

      Rowan 9:48 pm on October 18, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Hee Gerda!

      Ik begrijp wat je bedoelt. Het is inderdaad denk ik een wisselwerking. Ik bedoelde ook dat je kennis moet hebben van de cultuur om een taal te spreken. Om een taal je eigen te maken moet je je inleven in de sociale waarden en normen van het land. Misschien kwam dat in mijn reacties niet duidelijk genoeg naar voren.

      Bedankt voor het voorbeeld van Judith Butler, erg interessant om in te zien dat je mensen binnen ‘andere’ cultuur kan proberen aan te spreken, door middel van het meebuigen van je eigen normen en waarden. Je plaatsvinden binnen een andere cultuur om een andere cultuur te begrijpen. Het kan zeker het begrip en het respect vergroten, maar zal inderdaad zeker niet de conflicten oplossen.

    • Avatar of myrthe

      myrthe 1:14 pm on October 21, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Je stelt: “Volgens Spivak is vertalen dé manier om inzicht te krijgen in de verbanden tussen taal en cultuur. Volgens haar is niet zozeer de vertaling, maar het proces van vertalen belangrijk. De student leert op deze manier zowel over zijn eigen taal, als de taal die hij vertaalt. Daarvoor is natuurlijk wel een perfecte beheersing van de vreemde taal vereist.”

      Volgens mij was het Nietzsche die stelde dat het oorspronkelijke ‘idee’van een mens en de poging die hij doet om dit idee in woorden te vatten hem verder van de oorsprong, of de bron leidt. Een prikkel wordt een idee, dit idee wordt een gedachte, een gedachte wordt een beeld, beeld zoekt een bijpassend woord, het woord zoekt een klank of tekens binnen het teken systeem om het te kunnen opschrijven. Een vertaling is in zekere zin juist nog een stap verder, en daarmee ontoegankelijker.

    • Avatar of winonah

      winonah 9:56 pm on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply

      Audrey,
      Ik ben het helemaal met jouw stelling eens dat het tegenstrijdig is dat het volgens Spivak juist om het proces van vertalen gaat, maar het niet noodzakelijk is om zoveel vreemde talen te beheersen. Maar wat de “gewapende conflicten” betreft had ik het idee dat Spivak zelf ook zag dat dit niet te verkomen was maar dat ook hier juist het proces zo belangrijk was voor haar.

  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 11:04 pm on October 9, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    “The wide world, extensive as it is, is only an expanded fatherland, and will, if looked at aright, be able to give us no more than what our home soil can endow us with also.”

    Goethe (p.11)
     
  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 10:10 pm on October 2, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    “… strange powers not held by any other may be attributed to the madman’s speech: the power of uttering a hidden truth, of telling the future, of seeing in all naivety what the others’s wisdom cannot perceive.”

    Michel Foucault, ‘The Order of Discourse’ (p. 53)
     
  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 8:47 am on September 25, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    “Only engaged knowledge about the people and knowledge about the destiny of the state that keeps itself in readiness, only these create, at one with knowledge about the spiritual mission, the primordial and full essence of science, whose realization is our task.”

    Martin Heidegger, ‘The Self-Assertion of the German University and The Rectorate’ (p. 477)
     
  • Avatar of AudreyMussoni

    AudreyMussoni 3:55 pm on September 11, 2010 Permalink | Log in to leave a Comment
    Tags:   

    “… the will to know implies the will to understand clearly what one is doing. Our discussion here aims to assist this quest for intellectual clarity as a way of life, a form of human existence.” (p. 40)

    Karl Jaspers. ‘The Idea of the University’
     
c
compose new post
j
next post/next comment
k
previous post/previous comment
r
reply
e
edit
o
show/hide comments
t
go to top
l
go to login
h
show/hide help
esc
cancel