This detour is all the more striking because no direct experience justifies it. Neither of these authors has observed the practice he is dealing with. They never went to see for themselves, any more than Marx ever went to a factory. Why then do they constitute these practices as a hermetic enigma in which they can read in inverted form the key of their theories?
Michel de Certeau, The practice of everyday life, p. 64
Updates from bobreijnen RSS Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts
-
bobreijnen
-
bobreijnen
There simply have been no black literate intellectuals who have mastered their craft commensurate with the achievements of Louis Armstrong, Charlie Parker or Rev. Manuel Scott — just as there are no black literate intellectuals today comparable to Miles Davis, Sarah Vaughan or Rev. Gardner Taylor. This is not so because there have been or are no first-rate, black, literate intellectuals, but rather because without strong institutional channels to sustain traditions, great achievement is impossible.
Cornel West, The Dilemma of the Black Intellectual, p.306 -
bobreijnen
The dangers of conformity
Wat verwachten we van de universiteit? Het eerste blok hebben we verschillende ideeën over de universiteit besproken en de verschillen tussen het Amerikaanse, Duitse en Franse model gezien. Na het kijken van Dead Poets Society dringt de vraag zich nu aan ons op: Wat willen wij van de universiteit?
Hoewel het in de film over een zogenaamde ‘prep-school’ gaat, stelt het volgens mij toch kritische vragen over onderwijs in algemeen. In het licht van dit essay komt de term ‘prep-school’ eigenlijk goed te pas, want als we het essay op deze site Vroeger moest een caissière rekenen, nu hoeft ze alleen te scannen volgen, worden onze universiteiten ook steeds meer ‘prep-schools’. Is dit inderdaad geen probleem zoals de conclusie van dat essay doet vermoeden of moeten we ons hier zorgen over maken?
In de film zegt John Keating dat onderwijs het doel heeft om de student voor zichzelf te kunnen laten nadenken. Het idee van de ‘prep-school’ is juist het klaarstomen van studenten voor de topuniversiteiten en de daarbij behorende functies. Het is hierbij niet van belang dat de student voor zichzelf kan denken, maar dat hij de vaardigheden leert die hem in staat stellen te doen wat van hem verwacht wordt. Kritiek wordt niet geduld en creativiteit is van ondergeschikt belang.
Een aantal studenten in de film zie je worstelen met de eisen en verwachtingen die hen worden opgelegd. Vooral Neil en Todd lijken moeite te hebben met het keurslijf van hun school. Er is voor hen geen ruimte om hun eigen weg te zoeken en hopeloos proberen ze zich te conformeren naar de verwachtingen van hun ouders en de samenleving. Geïnspireerd door Keating, vinden ze de moed om hun persoonlijke passies na te streven – zij het in het geheim. Maar het gebrek aan ruimte hiervoor binnen de school, leidt tot tragische gevolgen. Neil wordt uiteindelijk zo ver in een hoek gedreven, dat hij geen uitweg meer ziet en zijn eigen leven neemt. Ironisch genoeg krijgt Keating hier uiteindelijk de schuld van en blijft het het schoolbestuur en de ouders ontbreken aan zelfkritiek. Het niet willen luisteren en doodzwijgen van de kritische denkers in de film heeft ernstige gevolgen – levens worden verwoest en dromen gebroken. De rebelse Charlie (ookwel Nuwanda) geeft in zijn protestacties al een (misschien onbewuste) waarschuwing. Hij lijkt te zeggen: “Dit werkt niet; jullie beknellen ons.”
De universiteit heeft misschien niet als enige doel het opleiden van kritische geesten, maar dit zou wel een van haar pijlers moeten zijn – als niet dan de belangrijkste. Het opgeven hiervan, omdat de maatschappij of wat dan ook dat niet meer vereist, is alleen te rechtvaardigen vanuit een conservatieve of utilistische filosofie. Maar de vraag die je je dan nog steeds moet stellen, is: Tegen welke prijs?
De universiteit kan goed dienen als een machine die massa’s klaarstoomt voor de functies die voor hen zijn klaargelegd. Maar dit zal dan ten koste gaan van grote, kritische geesten en daarmee van de menselijke cultuur. Zonder universiteiten die ruimte maken voor het inspireren en begeleiden van dit soort geesten en een utilistisch klaarstomen ervoor in de plaats zetten, zouden we nu niet kunnen spreken van de mensen die ons leven glans geven. Dan zouden we nu niet kunnen genieten van de optredens van de briljante en succesvolle acteur Neil Perry; of van de verhalen van de geniale schrijver Todd Anderson; of de wonderbaarlijke gedichten Knox Overstreet; of de inspirerende lessen van John Keating.‘Find your own voice’ en carpe diem! En laat de universiteit een plek zijn die ook hiertoe de mogelijkheid geeft.
Bob Reijnen
-
bobreijnen
[...] they praise, censure, accept, and reject, imitate and misrepresent us, open our close their hearts to us. All this we must accept with equanimity, since this attitude, taken as a whole, is of great value to us.
Goethe, Weltliteratur -
bobreijnen
He said, “You’ll always be powerless with this girl. You’ll never be in charge. There’s something there,” George told me, “that makes you crazy and always will. If you don’t cut the connection for good, in the end that something will destroy you. You’re no longer merely answering a natural need with her. This is the pathology in its purest form. Look”, he told me, “see it as a critic, see it from a professional point of view. You violated the law of aesthetic distance. You sentimentalized the aesthetic experience with this girl — you personalized it, you sentimentalized it, and you lost the sense of separation essential to your enjoyment.”
Philip Roth, The Dying Animal, p. 98/99 -
bobreijnen
Ladies and gentlemen. In the field of science only he who is devoted solely to the work at hand has personality. [...] In the field of science, however, the person who makes himself the impresario of the subject to which he should be devoted, and steps upon the stage and seeks to legitimate himself through ‘experience,’ asking: How can I prove that I am something other than a mere ‘specialist’ and how can I manage to say something in form or in content that nobody else has ever said? — such a person is no ‘personality.’ Today such conduct is a crowd phenomenon, and it always makes a petty impression and debases the one who is thus concerned. Instead of this, an inner devotion to the task, and that alone, should lift the scientist to the height and dignity of the subject he pretends to serve. And in this it is not different with the artist.
Weber, Science as a Vocation
nikkidekker 5:02 pm on October 12, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hallo Bob,
“Geïnspireerd door Keating, vinden ze de moed om hun persoonlijke passies na te streven – zij het in het geheim” schrijf je, maar zoals Jan Hein gisteren heeft gevraagd: zijn het werkelijk hun persoonlijke passies? Voordat de jongens Keating ontmoeten, hebben ze maar één passie: chaos en rebellie (travesty, horror, decadence and excremence).
Daarnaast schrijf je dat het gebrek aan ruimte voor het volgen van je passies tot de dood van Neil lijkt. Echter, de school spoort Neil juist aan om zijn passie te volgen: hij steelt de show in het schooltoneelstuk en iedereen is hier blij over – behalve zijn vader. Hij wordt in een hoek gedreven door zijn dominante vader, niet door een traditionele school. En het is makkelijker om het systeem van een school te bekritiseren, dan het priv’é-gebied van de opvoeding. Had Neils dood überhaupt voorkomen kunnen worden?
Tot slot: je schrijft “De universiteit heeft misschien niet als enige doel het opleiden van kritische geesten, maar dit zou wel een van haar pijlers moeten zijn – als niet dan de belangrijkste. Het opgeven hiervan, omdat de maatschappij of wat dan ook dat niet meer vereist, is alleen te rechtvaardigen vanuit een conservatieve of utilistische filosofie.” Ik denk eigenlijk dat het tegendeel waar is: het opleiding van kritische geesten is een verlichte, humanistische gedachte en de vraag is of het mogelijk is om mensen te leren om kritisch te zijn. Leren is immers imiteren, niet waar? En als het niet mogelijk is, is het hoog tijd om onder ogen te zien dat de universiteit een systeem is als alle andere, die inderdaad mensen ‘klaarstoomt’ en niet ‘uitvindt’. Die houding tegenover de universiteit is echter hoogst vernieuwend, en juist de gedachte van ‘grote, kritische geesten’ die opgeleid kunnen worden behoorlijk conservatief.
roza 12:50 pm on October 21, 2010 Permalink | Log in to Reply
hoi nikki, ik had het idee dat de ouders van neill de school hadden gekozen omdat die aansloot bij hun manier van denken en opvoeden en dat ze verwachtte dat de school een garantie zou zijn voor een goede baan en kansen die de vader nooit gekregen had. Er zal zeker shakespeare worden gelezen maar vakken als drama zijn volgens mij ver te zoeken. Wanneer hij de show steelt (het is geen schooltoneelstuk) zijn keating en zijn vrienden blij, andere leraren heb ik niet gezien! ik ben het met jou, en jan-hein, eens dat de jongens niet vrijheid krijgen maar tot een ander syteem van regels etc worden gedwongen. Maar wanneer het over school en opvoeding gaat, is daar volgens mij nauwelijks verschil tussen. Volgens mij is er geen van de jongens die vanuit de opvoeding van thuis niet hoog moet presteren op school. De school kent de meeste ouders, en oudere broers die de school doorlopen hebben. De jongens zijn bijna het helejaar op die school! Volgens mij worden de traditionele school en zijn vader op een lijn.
roza 12:56 pm on October 21, 2010 Permalink | Log in to Reply
………….op een lijn gezet.