Elizabeth Costello
J.M. Coetzee’s novel ‘’Elizabeth Costello’’ was published in 2003. It concerns an Australian writer with a name eponymous to the the book’s title, who has long left Australia, and now spends her days in Great-Britain. Travelling around the globe with her son John she gives lectures on various subjects, such as the value of the contemporary novel. Praised as a writer for her work, and especially her famous novel ‘’House on Eccles Street’’, Costello feels she has reached a stage where the writing part stops, and where the part begins where she can sit back and enjot being lauded for her complete oeuvre. Costello often asks her son John whether they can leave a conference or some gathering of people coming to listen to her speech, however, she also quickly realises that this would indeed hurt her name. Then, grittingly, she does in fact get on with it, albeit unwillingly. Coetzee’s novel consists of a narrative which is built completely around several of the lectures Costello gives. Ironically, most, if not all, of these lectures are highly remniscient of lectures Coetzee has given himself. Some, in fact, mirror his speech exactly. It seems that the novel is more focused on the speeches than on the narrative itself, and to aid in that principle Coetzee has come up with a handy device to create this focus.
What Coetzee often does in his narrative is interrupting it. The narrator, whose identity remains unknown throughout the novel, announces every few pages that it is now time to skip over a part in the narrative as there is no necessity for the telling of it. This then raises suspicions about why this would be done. It can be said that, because of the seeming speed of the plot, Coetzee gives himself the opportunity to focus more on Costello’s/Coetzee’s speeches. It is, however, unclear as to why Coetzee would want to achieve that speed. Another reason, as pointed out in class, would be that in interrupting the plot focus could shift to the literary value of the text. This is the case as the plot itself is not as strong as the lectures and thus the novel would gain literary value by emphasising its strong points rather than its weaker parts.
A further reason for skipping plot parts is given by the narrator itself. He says: ‘’We skip to the evening, to the main event, the presentation of the award (Coetzee 16).’’ This implies that the narrator only skips over small, unnecessary parts of the plot, which either have no relevance, or which is simply not interesting. Albeit so that this is not surprising it is an innovative device which, undoubtely, adds a layer to Coetzee’s novel. And, because only small scenes are skipped over, it means that any potentially dull parts can also be completely abandoned in favour of the lectures.
Although the skipping of scenes is found throughout the novel it features primarily in its earlier stages. An undefinite reason why Coetzee has slightly abandoned his device cannot be pointed out, but it seems that the character developement of Elzabeth Costello is a part of this. As the plot progresses Costello changes as well; she spends far less time remniscising her old days of glory, and more time wondering about her own writership. Furthermore, she connects much less with her son. All these circumstances simply call for more to be said about Costello, and thus, for less to be skipped over.
Coetzee’s ‘’Elizabeth Costello’’ is a novel and a collection at the same time. A narrative built around speeches of the main protagonist calls for bits to skipped over and focus on the lectures, and this is exactly what is being done by Coetzee. He uses an excellent, innovative device that speeds up the novel and which creates a context through which the speeches can be viewed not simply as seperate from the plot, but as incorporated in it.
ellenswart, 
rebeccadrees, 
jorisbrakkee and one other person are discussing. 
winonah, 
Daphne Boutens, 
bobreijnen and 4 others are discussing. 
thomashvv 2:21 am on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Mickey, dank voor je mooi geschreven stuk! Het enige wat ik een beetje mis, is een eigen uitgangspunt, het lijkt meer een beschrijving van (een aspect van) deze uiterst boeiende roman, dan dat je echt iets zelf presenteert. Dat de de roman een verzameling en een roman tegelijk is, lijkt me namelijk bijna een feit, in elk geval geen echt eigen standpunt; maar wellicht is dit ook helemaal geen vereiste.
Met betrekking tot de temporele overgangen: ik heb zelf niet helemaal het idee dat die er, zoals jij in je slotzin suggereert, voor zorgen dat de lezingen worden geïncorporeerd in de plot. Ja natuurlijk zijn de lezingen en de rest van de plot hierdoor wel met elkaar verbonden, maar dat had Coetzee ook op andere, simpelere manieren kunnen doen. Hij zou bijvoorbeeld kunnen zeggen ‘Later die dag’ in plaats van ‘nu slaan we het een en ander over’. Sterker nog, in andere romans bedient Coetzee zich van deze eerste (gangbare) manier – dus er moet nog iets anders aan de hand zijn. Dat heeft er meen ik mee te maken dat dit boek niet alleen een roman is, maar ook grotendeels over de roman gaat. Niet alleen gaat een deel van de lezingen over literatuur, ook onderzoekt deze roman op andere manieren de mogelijkheid van de roman zelf; daarom worden er volgens mij ook lappen lezing in verwerkt, biografische gegevens, en wordt de man (Coetzee) een vrouw (Costello), en speelt Coetzee ook met temporele overgangen. Maar hier zullen vast allerlei gecompliceerde, doordachte essays over geschreven zijn die ik niet ken, dus met grove argumentatie kan ik niet aankomen: het is alleen het gevoel dat ik bij he lezen van Elizabeth Costello kreeg.
jorisbrakkee 10:27 am on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Mickey, een mooi, duidelijk stuk, maar niet heel vernieuwend. Ook zet ik vraagtekens bij je conclusie dat Coetzee de door jou beschreven trucs gebruikt om het plot te versnellen. Ik vraag me namelijk af, welk plot wordt er dan versnelt? Het enige dat er versnelt wordt volgens mij is de opeenvolging van lezingen, en daardoor laat het minder ruimte voor de plot zelf. Alhoewel ik dit helemaal niet erg vond en het een mooie roman/verzameling vond, vind ik zijn verteltrucs niet helemaal functioneren zoals jij dat voorstelt.
rebeccadrees 2:00 pm on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hey Mickey, Ik ben het wel ergens een beetje eens met Joris. Zoals we weten is de plot in het boek sowieso een beetje ver te zoeken, de narratief zit eigenlijk los van het geheel. Het is net zoals er gesteld was in de les, dat we eigenlijk zelf geneigd zijn een plot eraan te verbinden terwijl er een duidelijke speling van de temporele en logische opeenvolging is. Want we weten natuurlijk niet zeker of alles chronologisch na elkaar is geschreven. Misschien was dit invalshoek (voornamelijk plot gericht) niet de beste aanpak van het boek.
ellenswart 6:08 pm on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Micky,
Ik vond eigenlijk dat er ook wel interactie was tussen de verteller en de lezingen. Bijvoorbeeld het eerste hoofdstuk ‘Realism’; waarin Costello ingaat op de vraag wat realisme is. Een van haar uitspraken is dan “the word-mirror is broken” (p. 19)
De verteller gaat hier wat mij betreft op in; zoals jij ook zegt slaat hij de ‘saaie’, ‘onbetekenende’ stukken van het verhaal over. Hij benadrukt daarmee dus dat deze tekst geen realistische vertelling is – in tijd, maar ook door zijn eigen aanwezigheid. Wanneer een verteller zich zo duidelijk presenteert, wordt immers duidelijk dat hij alleen datgene vertelt wat hij interessant vindt. Dus stel dat hij het verhaal van de bestaande persoon Elizabeth Costello vertelt, zullen we hem zeker wantrouwen.
Overigens zag je dit ook wel terug in de film Wonder Boys; daar schreef de hoofdpersoon een boek en kreeg hij als commentaar te horen dat hij in zijn vertelling geen keuzes had gemaakt. Het maken van keuzes werd daar als noodzakelijk gesteld, waarmee dus ook afstand werd gedaan van het realisme. Bovendien wordt je door een dergelijke uitspraak van een personage ook op het fictionele karakter van de film zelf gewezen.