Intellectuals in The Right Mistake
“All men are intellectuals, one could therefore say: but not all men have in society the function of intellectuals.” en “Each man, finally, outside his professional activity, carries on some form of intellectual activity, that is, he is a “philosopher”, an artist, a man of taste, he participates in a particular conception of the world, has a conscious line of moral conduct, and therefore contributes to sustain a conception of the world or to modify it, that is, to bring into being new modes of thought.” schrijft Antonio Gramsci in “The Intellectuals”. Dit zijn ook de uitgangspunten die Socrates Fortlow schijnt te hebben in Walter Mosley’s The Right Mistake bij het oprichten van the Big Nickel en de gesprekken die er elke donderdagavond plaatsvinden. (More …)
jorisbrakkee, 
winonah, 
maartje and 4 others are discussing. 
ellenswart, 
sverest, 
Daphne Boutens and 13 others are discussing. 
floork 5:49 pm on November 1, 2010 Permalink | Log in to Reply
Gramsci’s idee dat iedereen een intellectueel is, is inderdaad goed terug te zien in de discussies die aan Socrates’ tafel plaatsvinden in ‘The Right Mistake’. Dat Socrates dan zelf de leider is, en dus de plaats van de intellectueel inneemt vind ik wat problematisch, maar dat zit meer in Gramsci’s idee dan in het boek. Je zegt: “Socrates doet het denk ik echter zo goed als leider, omdat hij zichzelf niet boven anderen plaatst en zichzelf niet als leider ziet.” Ik snap niet zo goed hoe een leider zichzelf niet als leider kan zien. Hij haalt toch bewust al deze mensen bij elkaar om ze iets te leren. Ik snap wel dat hij zichzelf niet boven anderen plaatst, maar hij plaatst zichzelf toch bewust in de positie van de intellectueel?
Gerda 8:00 pm on November 1, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Winonah,
Je geeft goed weer waarom Socrates als intellectueel beschouwd moet worden. Ik ben het wat dat betreft helemaal met je eens. Bij het essay van Jasper heb ik ook al weergegeven dat een intellectueel voor mij niet altijd een relatie met de universitaire wereld hoeft te hebben: Ook mensen zonder academische achtergrond, zijn soms intellectueel te noemen. Zij hebben een kijk op de wereld die door nadenken tot stand is gekomen en ons allemaal aan het denken zet. Jij maakt dit aan de hand van Right Mistake nog een keer duidelijk.
Bij het lezen van dit essay verwachtte ik eerlijk gezegd nog een stukje over de verschillende discoursen, omdat dat in The Right Mistake toch ook naar voren komt:
Is net niet zo dat juist doordat zoveel verschillende personen over allerlei zaken in gesprek gaan en discussiëren, ze juist steeds meer inzicht krijgen? Dus ook weer een soort snijvlak van discoursen waar een soort knowhow ontstaat door ervaren en ervaring?
Tot slot de opmerking over Socrates’ leiderschap waar Floor naar verwijst: Bedoel je soms dat Socrates zich niet als een heerser (dictator?) opstelt, maar juist ook ruimte geeft aan de ideeën van anderen? Ik ben benieuwd naar jouw reactie.
winonah 5:52 pm on November 4, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Gerda,
Ik geef toe dat een stuk over de verschillende discours interessant was geweest bij dit onderwerp, en de tekst van Certeau had er ook aan gelinkt kunnen worden bedenk ik me nu ik jouw reactie lees.
Ik bedoel dat Socrates zich niet als vaste leider opstelt en zich niet boven anderen plaatst. De groep is ontstaan door zijn ideeën dus zien de mensen hem automatisch als de leider, maar zo stelt hij zich naar mijn mening niet op. Maartje legt het, 3 reacties hieronder, erg goed uit.
Er is ook een moment in het boek waar hij zegt geen leider te zijn. Ik kan zo snel alleen niet meer vinden waar dat was.
AudreyMussoni 11:20 am on November 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Behalve Gramsci, kan de positie van Socrates als leider ook gekoppeld worden aan Foucault. Hij zegt dat macht wordt toegewezen aan degenen die het meeste opvallen of anders zijn. In dit boek is Socrates degene die anders lijkt dan de rest, of in ieder geval nieuwe visies lijkt te hebben. Ik denk niet zozeer dat hij zichzelf de rol van leider wilt toewijzen (want volgens mij zegt hij ook de hele tijd, dat ze allemaal gelijk zijn en dat hij niet boven de anderen staat) maar dat anderen hem, onbewust misschien, deze rol opleggen.
liespeeters 8:05 pm on November 3, 2010 Permalink | Log in to Reply
Gramsci kan inderdaad goed worden geplaats in dit verhaal en volgens mij was dat dat ook de bedoeling van Mosley. Er wordt zelfs nog een kleine knipoog gegeven; een autogarage (of iets in die richting) waar Socrates had gewerkt heet Gramsci in het boek. Alleen het idee van Gramsci was toch dat een organische intellectueel eerst een traditionele intellectueel was en zich vervolgens uit deze discours moest los maken ? Socrates is toch helemaal geen traditionele intellectueel ? Hij neemt wel de functie in van intellectueel in zijn buurt maar was geen traditionele intellectueel.
Foucault kan ook aan Socrates worden gekoppeld. Socrates is degene in dit boek die macht heeft en dat geeft hem ook de mogelijkheid een groep mensen bij elkaar te krijgen, een eigen discours te maken.
jorisbrakkee 11:20 am on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Lies, volgens Gramsci maakt een organische intellectueel zich eerst los uit het non-discursieve en benoemt zichzelf en de groep waar hij van uitmaakt. Vervolgens zorgt hij/zij ervoor dat deze groep deel uit gaat maken van het discours en verandert zijn functie naar die van de traditionele intellectueel, dus andersom dan jij het zegt.
Socrates benoemt zichzelf en zijn groep en probeert hen binnen het discours te plaatsen (onder constante tegenwerking van de traditionele intellectuelen die hen er graag buiten willen houden, gerepresenteerd door de politie). Aan het eind van het boek zou je kunnen zeggen dat dit gelukt is, aangezien Socrates wordt vrijgesproken, en dat hij dus een traditionele intellectueel is geworden. Ik denk echter dat het nog wel even wat langer moet duren voordat Socrates een traditionele intellectueel wordt…
maartje 12:28 pm on November 4, 2010 Permalink | Log in to Reply
Dag allen,
Uiteraard zit er een expliciete connectie van Socrates naar Gramsci en naar Foucault. De verschillende discoursen worden bij een gebracht door Socrates, maar hierdoor komen ze in een nieuw discourse. Hier wordt het echter interessanter: Wat houdt dit nieuwe discours nu in?
Gramsci vermeldt onder het gegeven de intellectueel een praktisch gegeven, men is niet een intellectueel, maar men doet. In dit geval is de connectie gemaakt, maar daarvoor hoeft Socrates geen leider-leider te zijn. Hij doet het echter al, en de praktijk spreekt voorzich. Dit als reactie op Floork.