General Guidelines.
Een punt uit mijn aantekeningen laat mij niet meer los en heeft mij heel erg aan het denken gezet: “Hoe wij het doen is belangrijker dan de inhoud”. Ik vind dit punt heel interessant vooral in relatie tot de twee begrippen, praktijk en intellectueel, waaraan de afgelopen twee colleges gekoppeld waren. De zin doet mij daarnaast ook denken aan een verhaal van een vriend van mij. Hij moest zijn scriptie schrijven maar hij had steeds weer problemen met de computer en was verschillende versies van zijn scriptie kwijt. Hij kon daarom ook niet zijn definitieve versie van zijn scriptie inleveren maar moest een eerdere versie inleveren. Bij deze eerdere versie waren de verwijzingen echter niet helemaal in orde. Hij heeft om deze reden een slechter cijfer gekregen dan de meeste andere studenten in zijn jaar, hoewel zijn stuk waarschijnlijk inhoudelijk sterker was en hij veel meer en specifieker onderzoek had gedaan. Volgens mij laat dit verhaal goed zien dat je je aan de regels moet houden als je binnen de intellectuele kringen geaccepteerd wil worden en erbij wil horen.
Het verhaal deed mij ook denken aan de MLA-richtlijnen en hoe wij binnen het vakgebied van de literatuurwetenschap daarmee omgaan. Wij zijn in onze manier van schrijven gebonden aan een set van regels om binnen het discours geaccepteerd en begrepen te worden. Deze regels houden echter geen rekening met de praktijk en het proces van schrijven. Soms is het bijvoorbeeld lastig om duidelijke en juiste verwijzingen te maken omdat bepaalde informatie in een boek ontbreekt of omdat men in alle stress niet meer aan de punt achter elke titel in de bibliografie denkt. Is het niet belangrijker om een goed, mooi en creatief stuk te schrijven? De verwijzingen en de bibliografie zijn zonder twijfel belangrijk en moeten niet onderschat worden, maar moeten zij echt de inhoud overschaduwen? Aan de andere kant is het natuurlijk ook weer een probleem als er helemaal geen regels of richtlijnen zijn. Regels en grenzen staan echter niet vast, want zij kunnen gebroken, veranderd en aangepast worden.
Ook de tekst van Michel de Certeau houdt zich met dit probleem bezig. Bij de Certeau gaat het om het verschil tussen praktijk en discours. In college hebben wij twee belangrijke begrippen uit zijn tekst besproken die hier van belang zijn: praktijk (know how) en methode (how to do it) (65). Deze begrippen sluiten ook heel goed aan bij de manier hoe binnen onze opleiding de MLA wordt gehandhaafd. Er zijn de richtlijnen die door de Modern Language Association bedacht worden en die de juiste methode voorstellen. De manier waarop wij ermee omgaan wijkt er echter sterk vanaf.
Wat mij opvalt is namelijk dat wij wel steeds erop gewezen worden om ons aan de richtlijnen van de MLA te houden en onze papers volgens deze regels te schrijven, maar aan de andere kant lijken de regels ook weer niet zo belangrijk te zijn. Natuurlijk wordt er in bepaalde vakken, zoals Academisch schrijven, wel erg op de regels gelet. Dat soort vakken zijn er ook om ons de regels te leren, maar in de meer inhoudelijk en literaire vakken doen zij er niet zoveel toe, lijkt het.
Dit is een mooi punt om weer op het verhaal van de vriend van mij terug te komen, waar de methode dus wel belangrijker dan de praktijk leek te zijn. Door het niet correcte gebruik van de regels wordt hem de toegang tot de intellectuele kringen moeilijker gemaakt. Als nou aan de andere kant de regels en richtlijnen om correcte wetenschappelijke stukken te schrijven binnen een universitaire opleiding niet zo serieus worden genomen, wat voor een effect heeft dat dan? Wij studeren immers aan een universiteit die ons tot wetenschappers wil opleiden. Zijn wij niet bezig om ons het binnentreden in de intellectuele kringen moeilijk te maken? Is er daarnaast niet ook een kans dat wij als literatuurwetenschappers en de hele discipline van de literatuurwetenschap in dat geval minder serieus worden genomen?
Bibliografie:
de Certeau, Michel. The Practice of Everyday Life. Berkeley: University of California Press.
jorisbrakkee, 
khnilka, 
lanabroekaert 12:29 pm on October 30, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Nadja,
Zou het niet juist kunnen zijn dat deze regels er zijn om onze aansluiting op de intellectuele gemeenschap te versoepelen? Dit zijn algemene (internationale) regels van het vakgebied, dus stel je gaat in het buitenland studeren, dan werk je tenminste op dezelfde manier. Ik denk dat deze schrijfconventies dus eerder als een hulpmiddel gezien kunnen worden dan als een obstakel. En met betrekking tot die vriend van je: heel vervelend, maar het is gewoon pech. Iedereen moet de MLA goed inzetten, en weet dat dit een deel van het cijfer bepaalt.
Gerda 8:37 pm on November 1, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hallo Nadja,
Hoewel ik jouw gedachtegang goed kan volgen, ben ik het niet met je eens. Evenals Lana ben ik voor het gebruik van goede verwijzingen volgens de internationale regels. Voor studenten moet dit ‘a piece of cake‘ zijn als je kijkt welke prestaties verder geleverd moeten worden.
Je houdt je toch ook aan de afgesproken spellingsregels etc.?
Een ander belangrijk punt vind ik dat iedereen eenvoudig terug moet kunnen vinden waar jij een bepaald idee vandaan hebt, zodat we kunnen zien waar je voortborduurt op een bestaand idee en waar jouw nieuwe gezichtspunt begint.
simonevs 2:01 am on November 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi Nadja,
Je schrijft: “Hij heeft om deze reden een slechter cijfer gekregen dan de meeste andere studenten in zijn jaar, hoewel zijn stuk waarschijnlijk inhoudelijk sterker was en hij veel meer en specifieker onderzoek had gedaan.”
Volgens mij stip je hier een interessant punt aan. Ten eerste is dit een standpunt zonder argumentatie; het maakt het lastig hier dus op in te gaan of het rechtvaardig is of niet. Interessanter is, naar mijn mening, dat je vanuit deze gebeurtenis je betoog opbouwt. Je stelt dat er bepaalde regels zijn, waar men aan moet voldoen en dat dit een restrictie is.
Maar, laat bovenstaande citaat niet juist zien dat er eigenlijk geen algemene regels gelden, maar dat ieder in wezen naar eigen gerief zijn regels verzint. We nemen over wat we voor onszelf praktisch of bevredigend vinden en schrijven de regels die ons niet liggen of waar we onder lijdens wegens een gebrek aan kennis of eigenschap (chaotisch zijn bevordert een nette archivering bijvoorbeeld niet), af als niet toe doende of een beperking van ons talent. Ik denk dat het toe-eigenen van bepaalde regels binnen een institutie (zoals de universiteit), ons juist kan bevrijden. Zonder richtlijn noch sturing is geen mens productief. Wie chaotisch en anti-autoriteit is, zal wellicht van school gaan, om nooit een vuil woord aan zijn/haar eigen capabiliteit te wijten, maar altijd af te geven op de institutie. Hij/zij wordt misschien een kunstenaar; het romantische type bevoorrecht met genialiteit. Dat deze kunstenaar ook volgens een bepaalde stramien en regels werkt, staat buiten kijf, terwijl ik me afvraag: is het echt minder goed om je bepaalde wetten en manieren van instituties toe te eigenen, dan te doen alsof je creativiteit tot stand komt uit het niets? Creëren sommige regels niet gewoon vrijheid: als jouw vriend zijn literatuurbronnen niet goed citeert, beperkt hij zijn collega-studenten om zijn werk als inspiratiebron te gebruiken voor verder onderzoek. Het volgen van dergelijke regels (uiteraard kon hij er in dit geval niets aan doen ivm computerproblemen) heeft in die zin toch een intellectuele vrijheid tot gevolg: de regels dienen alleen om een leefbaar en discutabel wetenschappelijk veld tot stand te brengen dat zich juist weet uit te breiden door middel van een gezamenlijke basis waar niemand een uitzondering op de regel is?
FlorisPieterse 1:01 pm on November 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hé Nadja,
Leuk essay en ik ben het grotendeels met je eens, op één punt na: in mijn ervaring als student tot nu toe heb ik de MLA-stijl nooit als problematisch beschouwd. Wanneer ik bepaalde informatie niet in een boek kan vinden vermeld ik gewoon de informatie die wel beschikbaar is en dat is altijd genoeg geweest. Als informatie er niet is, dan is het er nou eenmaal niet, dat begrijpt iedereen wel. Het is mij ook weinig overkomen dat het missen van een punt of komma een grote invloed had op mijn cijfer.
Ik kan dus niet zeggen dat ik begrijp waarom jij denkt dat het toepassen van de MLA als regel ertoe zou kunnen leiden dat men de literatuurwetenschappen minder serieus neemt. Een groot deel van onze studie bestaat uit het zoeken naar informatie en de MLA guidelines zorgen ervoor dat de informatiebronnen in een essay of artikel overzichtelijk blijven. Ja, het vraagt enige vorm van discipline van de literatuurwetenschapper om dit altijd bij te houden, maar dat zou ik eveneens niet als iets negatiefs kunnen zien.
jwhiah 4:53 pm on November 2, 2010 Permalink | Log in to Reply
Beste Nadja,
Bij het lezen van jou jou tekst moest ik somehow denken aan Pierre Bourdieu en de notie van cultureel kapitaal. Wanneer een individu bezit over veel cultureel kapitaal zal deze toenemen in macht en status. Dit komt door de waarden die circuleren in de samenleving waardoor cultureel kapitaal van groot belang wordt geacht.
Voor MLA stijl betekent dit dat wanneer jij bezit over de kennis om MLA toe te passen, dat jij dan ook toeneemt in status, je krijgt eenmaal hogere cijfers als je het correct toepast? Voor de discipline literatuurwetenschap betekent dit dat het gebruiken van MLA jou toegang geeft tot het behalen van goede cijfers, en uiteindelijk ook je diploma. (en misschien later ook wel tot het publiceren van teksten en onderzoeken). Om het even zwart wit te zeggen: zonder het gebruik van MLA krijg jij niet je diploma! En hier kan ik mij wel vinden in jouw kritiek. Want wat maakt iemand dan tot een goed student (en intellectueel)? Omdat zij/hij goed MLA stijl kan toepassen?
Bovendien verschillen de regels met betrekking tot de manieren van refereren tussen de verschillende disciplines. De sociale wetenschappen maken bijvoorbeeld gebruik van APA normen (American psychology association). Wanneer je een essay schrijft voor het vak ‘steden in tijden van mondialisering’ moet je niet bij de docent aankomen met een essay waarin je verwijst o.b.v. het MLA systeem. Dit klinkt allemaal niet problematisch, zelfs gewenst, stelt Weber met zijn doelrationaliteit en het ‘verstehen’.
Maar als je dit breder trekt betekent het dat wanneer je toegang wilt krijgen tot een institutie, je over de nodige kennis moet beschikken. Maar aan de andere kant, door jezelf hier bewust van te zijn, kan jij een toegang creëren? Voor iemand die zowel literatuurwetenschap studeert als, bijvoorbeeld, sociologie, moet deze telkens switchen tussen het ene systeem van refereren, naar het andere systeem: APA -> MLA -> APA -> MLA -> etc… Je kan voorstellen dat je daar niet altijd blij van wordt, maar het is nog steeds niet problematisch!
Dit wordt wél problematisch als deze kennis niet beschikbaar is, of als je niet weet waar je aan deze kennis moet komen. Dit is, met een simpel geval van stijlen van verwijzingen nog wel te overzien, maar in andere gevallen kan dit lastiger zijn.
Een extreem geval: denk maar eens aan ex- gedetineerden die weer ‘los worden gelaten’ in de samenleving. Zij moeten heel veel dingen regelen in hun functie van ‘burger’, de zorgverzekering moet opnieuw afgesloten worden; ze hebben waarschijnlijk nog geen baan, dus ze moeten een uitkering aanvragen; ze moeten weer bij het GBA geregistreerd komen te staan; ze hebben vaak schulden, dus ze moeten een schuldsanering aanvragen etc etc…Dit zijn allemaal regels die belangrijk zijn voor een land als Nederland. Doe je dit niet, dan is de kans groot dat je wel in de problemen komt (en de recidive cijfers liegen er ook niet om!!).
Nog kort, een ander perspectief waaruit ik jou essay heb gelezen, is de leus ‘The medium is the message’. En ik denk dat dit ook sterk geldt voor de essays die wij moeten inleveren. Niet slechts de inhoud is op zichzelf belangrijk en niet slechts de vorm is op zichzelf belangrijk, maar zij oefenen invloed op elkaar uit! De manier waarop deze twee aspecten zich tot elkaar verhouden en betekenis krijgen, verschilt. Het is namelijk afhankelijk van bepaalde variabelen.
(sorry voor de lange reactie!) Gr. Jing
khnilka 11:08 am on November 4, 2010 Permalink | Log in to Reply
Ja, MLA kan een pain in the ass zijn, maar we krijgen juist toch ook daarom Academisch Schrijven in het eerste jaar? Juist om die regels (die niet eens heel moeilijk zijn) onder de knie te krijgen, zodat je ze uiteindelijk zonder na te denken toepast? Daarnaast denk ik inderdaad ook dat we regels nodig hebben en of het nu MLA is of niet door rood fietsen, dat maakt niet uit, het zorgt ervoor dat alles soepel verloopt, hoe vervelend sommige regels ook zijn.
jorisbrakkee 11:38 am on November 5, 2010 Permalink | Log in to Reply
Hoi allen, ik ben het eens dat er regels moeten zijn om alles wat soepeler te laten lopen. Een te strikt vasthouden aan de regels laat namelijk vaak de dingen vastlopen. khnilka’s voorbeeld van door rood rijden vind ik een goed voorbeeld. Bij drukke kruispunten en tijdens de spits moet je je inderdaad aan het rode licht houden, voor je eigen veiligheid en die van anderen. Maar midden in de nacht als er niemand het hele kruispunt meer gebruikt vind ik dat je best, als je eerst goed om je heen kijkt, als fietser door rood zou moeten mogen rijden. Toch krijg je dan een boete.
Hetzelfde geldt een beetje voor het voorbeeld van Nadja. Natuurlijk is het handig dat die regels er zijn, omdat iedereen elkaar dan beter snapt, kan zien waar dingen vandaan komen en dergelijke. Maar is het niet veel belangrijker om te kijken naar zijn eigen punten, naar de nieuwe dingen die hij zelf introduceert, naar de manier waarop hij zijn argumenten opbouwt, etc, dan naar hoe hij een citaat annoteert?
Het lastige is volgens mij voornamelijk dat tegenwoordig een heel groot gedeelte van de wetenschappelijke wereld gefocust is op hoeveel citaten iemands artikel krijgt. Dit geeft namelijk status aan diegene en dus meer geld aan die persoon, maar ook meer funding aan diens universiteit of onderzoeksinstituut. Meer geld dus. Als er dan verkeerd geciteerd wordt, verlies je status en geld. Dus wordt ons allen al in onze studententijd op straffe van een 3,5 van Mieke Taat een of ander systeem van annotatie ingebeiteld, zodat wij later wel gewoon meekunnen in de hele citations-industrie.